Dalmatier op zijn Plek!

Casper

2011-10-26T23:02:00.002+02:00

Toen april 2010 onze Chappy overleed, afkomstig van Dalmoor Manor, maar door ons in 2004 uit het asiel gehaald, waren we flink ontdaan en besloten voorlopig geen hond meer te nemen. Aanvankelijk leek dat uitstekend te werken: we zaten nog vol herinneringen aan ons verloren vriendje en konden weg wanneer we maar wilden. Maar toch ging het knagen; de lege plek waar de mand had gestaan werd steeds groter en we keken steeds meer en langer naar de DIN-site. Begin 2011 hadden we ons besluit genomen: tijd om onszelf en een weeshondje een plezier te doen.
Na eens geïnformeerd te hebben hoe een en ander in zijn werk ging bij het DIN waren we om. Omdat we geen speciale voorkeuren hadden m.b.t. geslacht of leeftijd hebben we bij mevr. Lagendijk gevraagd welke op dat moment het moeilijkst te plaatsen was. Zij vond dat Casper van 9,5 jaar wel een kans verdiende omdat hij al lang in de opvang zat. We besloten te gaan kijken of we een klik konden krijgen met hem.
Op 2 februari met goed gemoed (maar wel op tijd) van Zeeuws-Vlaanderen naar Lambertschaag getogen, waar Casper bij Anita en Freek in de opvang zat. Na een warm welkom en koffie was het tijd voor de kennismaking met Casper: we hebben een lekker stuk met hem gelopen en zagen Casper wel zitten: hijzelf reageerde goed op ons, dus wat lette ons nog!!
’s Avonds eindelijk thuis gekomen bleek hij wat hongerig te zijn: binnengekomen in de woonkamer rende hij wat rond en griste in het voorbijgaan iets van koek met plastic en al weg van een kastje. Eenmaal tot rust gekomen kwam hij naar me toe, sprong tegen me op en drukte zijn kop tegen mijn buik; meteen heb je het gevoel een vriendje voor het leven te hebben.....
Na zijn eerste nacht werd ik wakker van een onheilspellend geklater in de gang: die hoorde kennelijk nog niet tot zijn nieuwe woonomgeving en hij had besloten zichzelf daar vast uit te laten. Hij nam het in het begin niet zo nauw: denderde door de planten en plaste de tuin onder en na een geslaagde ontsnappingspoging ook die van omringende buren in de omgeving.
Casper leerde echter snel bij en deed erg zijn best. Hij had voor ons nog wat onbeschreven pagina’s in zijn boek en was voor ons een Bassie en Adriaan, Jeckyll en Hide, Runaway Man en noem ze maar op.
Hij is erg energiek, dol op katten (het liefst zo rauw mogelijk) en gek op fietsen. Dat doen we dan ook zo’n vier keer per week. Eenmaal thuis gekomen rust hij even en komt dan met zijn speelgoed om ons ook nog even af te peigeren. We kunnen soms niet geloven dat hij al op zo’n gevorderde leeftijd is.
In het naburige natuurgebied wandelt hij graag en ontmoet daar zijn nieuwe vrienden, waarmee hij heerlijk ravot en ons dan zichtbare argumenten geeft hem thuis eens flink op te frissen. In de zomer heeft hij twee weken op een Duck Tolling Retriever pup gepast wat hij met verve heeft uitgevoerd. Hij heeft er iedere dag als een goede vader voor gezorgd: zo moe hebben wij hem nog niet gekregen! Hij kon er heerlijk zijn dominantie op botvieren, wat hij alleen na het vertrek van het kleintje nog even
moest afbouwen.
Na ruim een half jaar bij ons te verblijven, zijn we onafscheidelijk geworden. Bij alles wat we doen en waar we gaan wil hij bij ons zijn, maakt hem niet uit hoe we gaan en waarheen. Als hij een keertje niet mee kan is hij dan ook ronduit teleurgesteld en laat dat goed merken met een ingetogen gegrom.
Hij heeft zijn plekje in onze roedel helemaal gevonden. Het dagelijkse rollen in de tuin, fietsen, verdedigen van het fort tegen vermeende indringers, zijn vreugdecapriolen op het strand, het ’s avonds kroelen op de bank.
Het oogt alsof hij helemaal tevreden is en dat geldt evenzeer voor ons. Een geweldige match!!!! We hopen alleen nog maar dat zijn opvanggenootje Sky ook snel een fijn thuis krijgt.....!!

Terra

2011-03-19T10:55:00.005+01:00

Mijn nieuwe huisgenoot.

Op een dag stond mw. Lagendijk op mijn voicemail met de boodschap dat er een leuke dalmaat in bemiddeling was gekomen.
Eentje met bruine vlekken, Fedor mijn vorige dalmaat had zwarte vlekken, maar bruin is ook best leuk natuurlijk.
Ik ging de omschrijving lezen en tja die zag er wel heel leuk uit.
Nadat ik contact met de eigenaar had gelegd, stelde hij voor haar (het is een meisje) te brengen voor een “proef=-weekendje”
En dat was best spannend, op vrijdagavond stopte er een auto in de straat en danste er een lieve stippelkont uit.
Ze liep een beetje onwennig door het huis, het werd pas pijnlijk toen het baasje vertrok. Het ging mij door merg en been zoals ze keek.
De eerste dagen was ze ook wat onrustig, maar dat was snel over gelukkig. Ik neem haar zo vaak als kan mee overal naar toe.
En we zijn ook vaak samen thuis. Nu heb ik nog een oude zwarte kater en die vond het allemaal wel prima, maar Terra, zo heet mijn dalmaat denkt daar toch even anders over. Het is mijn vrouwtje en jij blijft lekker uit de buurt, dacht zij! Nou, dat heb ik natuurlijk met zachte hand bijgestuurd en haar verteld dat de kater al heel oude rechten heeft. Inmiddels hebben ze zelfs samen in de mand geslapen en ook in de nacht verzamelt het spul zich gezellig bij mij in de buurt. Dat gaat prima.
Toen mijn dochter ons zag zei ze: mam, dit plaatje klopt helemaal, deze hond hoort bij jou.
Mijn kleinkinderen vinden haar geweldig en ze is er ook superlief mee. We hebben een pannenkoek feestje gehouden ter ere van haar komst.
Deze week is er een logeetje en zij zei mij dat je goed kunt zien dat ik haar baasje bent. Ze houdt je heel goed in de gaten, was haar conclusie.
Lieve Terra, je bent een verrijking in mijn leven en ik wil je nooit meer kwijt. Ik heb je voor altijd in mijn hart gesloten.
Laten we samen maar oud worden, grote vriendin. Je bent een geweldige hond. Een trouw maatje waar ik zielsveel van hou!

Resty

2011-02-09T11:14:00.003+01:00

Hallo allemaal ik heet Resty!

13 November 2010 (Ik weet het nog goed) lag ik lekker in mijn hok bij Freek en Anita. Ik hoorde een auto stoppen en kinderstemmen. Jammer genoeg ging iedereen het huis binnen en kon ik niets meer horen.....

Opeens kwam Freek me halen; ik werd even stevig toegesproken dat ik lief moest zijn (nou moe...dat ben ik altijd...) en mijn riem werd aan een vreemde mijnheer gegeven. Er stond een mevrouw vriendelijk te lachen met drie kinderen ernaast. Nou die heb ik even flink afgelikt en onder gekwijld (daar zijn mensen dol op weet je...) Mocht ik toch zomaar gaan wandelen! Even lekker aan de riem getrokken en lief gekeken naar die mensen. Opeens draait die meneer zich om en gaat uit zijn auto nóg een hond halen. Ha-ha wat een rare hond, wit met zwart net als ik, maar veel kleiner. Nu gingen we weer wandelen. Dat kleine hondje kijkt wel een beetje nijdig naar me zeg......

En ja hoor, deze mensen vinden me zo mooi en lief, ze nemen me mee naar hun huis! Ik spring gelijk de auto in natuurlijk! Dat kleine hondje (Anoek heet ze ) mag voor in de auto zitten. Na een hele poos auto rijden kom ik in mijn nieuwe huis. Ik krijg een heel groot kussen.

Anoek vind me eerst niet zo aardig, maar nu ik haar ieder morgen helemaal aflik en heb beloofd haar niet meer omver te lopen als we buiten spelen komt ze 's avonds lekker bij me op mijn kussen liggen. Het is hier fijn, mijn Nieuwe Familie woont hier helemaal tussen de weilanden. Het vrouwtje was helemaal verbaasd dat ik zo'n keurig opgevoede hond ben. Natuurlijk, als mensen zeggen; "Zit, Af, Blijf" dan doe ik dat gewoon....Ze wist zelfs dat ik van fietsen hield! Nou, dat heb ik laten zien hoor, ik heb haar vol gas over die polderwegen getrokken. Vrouwtje vond dat zo knap dat ze thuis eerst een halfuur op de bank moest gaan liggen.

Vrouwtje wandelt veel, en ik mag ieder dag los lopen of naast de fiets rennen. Mijn baasje is ook lief. Als hij uit zijn werk komt probeer ik altijd op zijn schoot te klimmen, daar moet iedereen erg om lachen. De kinderen hier zijn helemaal gek op me, ik word toch veel geknuffeld! Jammer dat de kinderen me niet uit mogen laten, ik sleep ze zo graag achter me aan het dorp door!

Ik ben hier nog niet helemaal gewend (vrouwtje denkt dat ik mijn Oude Familie soms nog mis...) en vind het erg jammer dat ik hier niet uit de prullenbak mag eten, de vaatwasser uit mag likken of op de bank mag liggen. Ook vind ik dat ze me wel meer eten mogen geven, weten ze niet dat ik veel meer honger heb dan andere honden?! Ieder uur een grote bak voer lijkt me wel wat. Ik sta ook altijd voor de kast met eten, maar het vrouwtje lacht me gewoon uit! Dus als ze even niet kijkt haal ik lekker alle lege (cola)flessen uit de kast en knaag die helemaal op....en als Anoek niet snel genoeg is pak ik lekker haar brokjes en kluiven ook af héhé.....

En ik zal een geheimpje verklappen; mensen kunnen niet goed lopen met die gladheid en sneeuw! Dus als het vrouwtje even niet oplet.....trek ik toch even hard aan die riem! Ze is al twee keer plat op haar gezicht gevallen. Dan sta ik toch stiekem in mezelf te lachen.......Vrouwtje kan toch hard mopperen zeg!

Vriendelijke Poot van Resty, en mijn kleine vriendin Anoek.

Duco (voorheen Fido)

2010-09-13T08:55:00.004+02:00

Hallo Dalmatiërvrienden!
Ik ben Duco (heette eerst Fido). Echt een stoere naam .. vonden mijn nieuwe baasjes
veel beter mij passen. Ik ben een levenslustige reu en vier jaar oud!
Ik stond op de site van het DIN-Fonds en mijn nieuwe baasjes, die zelf meer dan dertien jaar al een Dalmatiër hebben gehad, hij is onlangs overleden, hebben mijn foto gezien, ze waren meteen verliefd op mij (wat wil je, ik zie er goed uit, gespierd, atletisch, leuke kop…). Ik ben namelijk nogal onstuimig met kleine kinderen dus ik kon beter naar een nieuw thuis zonder kleintjes.
Ik ben met de auto mijn eventuele nieuwe woonplek gaan opzoeken en ik moet zeggen,
het klikte meteen, leuk dorp, veel groen, enne, leuke mensen die mij welkom heetten.
Dus er werd snel beslist dat dit mijn nieuwe thuis zou worden.
Ik ben dus sinds 16 juli bij mijn nieuwe baasjes in Nederland, ander taaltje voor mij,ik kom namelijk uit België maar mijn Nederlandse bazinnetje vond het beter dat ik in Nederland ging wonen, daar gaan ze blijkbaar toch leuker om met honden dan in België.
Het is inderdaad zo dat mensen in Nederland meer gaan wandelen met hun hond dan in België, daar zitten honden toch vaker in een ren en achter een hek in de tuin. Dat betekent wel dat ik nu veel honden tegenkom onderweg, voorheen ging ik ook vaak in de tuin spelen en liep ik naast de fiets. Even wennen hoor al die vreemde honden, ik doe maar meteen gek als ik er een zie, maar daar zijn mijn baasjes niet zo van gecharmeerd haha..
Dus probeer ik me te gedragen en goed te luisteren, maar hallo, ik leer dat niet
zo snel, geef me even de tijd… Ik moet zeggen, ze hebben, mijn baasjes dus, wel geduld met me, ik ben dan ook zo lief mogelijk in huis en daar word ik ook vaak voor beloond.Ik ben waaks, maar niet overdreven, ik ben gezellig voor iedereen die op visite komt, ben ook al gewend aan de kinderen van mijn nieuwe baasjes, die wonen niet bij mij, maar al op zichzelf, ik speel regelmatig in de tuin met een groot touw,
je kent zo’n ding wel, dat probeer ik zo snel mogelijk in tweeën te bijten, dat vind ik echt een leuke bezigheid! Wordt getrakteerd op vier uitjes per dag en ga zo vaak mogelijk naar een veldje hier in de buurt waar ik los mag lopen, daar speel ik dan met mijn bal.
Al met al is het me allemaal reuze meegevallen moet ik zeggen, ik heb mijn eigen plek hier in huis, voor de open haard, die gaat tegenwoordig ’s avonds aan, lekker joh…

Ik voel me echt thuis en geliefd, ik wens dat eigenlijk elke hond toe die een nieuwe baas krijgt! Ik ben tevreden en heel blij dat het allemaal zo is gegaan…

Ferme pootjes van Duco.

Romeo

2010-09-10T06:40:00.000+02:00

Mijn verhaal

Ik ben Romeo, 5 jaar oud. Ik heb voordat ik in Utrecht kwam wonen bij twee verschillende gezinnen gewoond. Eerst bij twee mensen die gingen scheiden, daardoor konden zij in verband met hun werk niet goed voor mij zorgen. Ik zou dan hele dagen alleen thuis zijn en dat vind ik niet zo gezellig. Deze mensen hebben via het DIN-fonds een nieuw vrouwtje en baasje voor mij gevonden. Helaas werd mijn nieuwe baas ernstig ziek. Deze mensen hebben drie maanden goed voor mij gezorgd en zijn daarna via het Din-fonds op zoek gegaan naar twee nieuwe baasjes.
Op ….. kwamen twee mensen bij mijn vorige baasjes komen koffie drinken. Ze vroegen aan mijn baasjes of ik een eindje met hun mocht wandelen. Ik vond het maar raar toen mijn vrouwtje mij vroeg of ik naar buiten wilde. Ik ging nooit om deze tijd wandelen, dus ik kroop snel onder de tafel. Ik vond het veel te gezellig om koffie te drinken met deze mensen.
Uiteindelijk ben ik toch maar mee gegaan om een wandelingetje te maken. Ik heb lekker hard aan de riem getrokken hoor, maar ook laten zien dat ik wel een lieverd ben, want het was tenslotte de eerste keer dat ik deze mensen zag.
Na de wandeling hebben mijn baasjes, nog wat gepraat over mij en toen vertelden ze mij dat ik mee mocht met Claudia en Henk-Jan (zo heten die mensen). Zo, ik kan je vertellen dat was best vreemd. Ik moest opeens in zo’n donkergrijs ding springen van mijn baasjes. Haha, denk maar niet dat ik in dat ding ben gesprongen. Ik vond het maar raar. Uiteindelijk hebben ze mij opgetild en ben ik lekker gaan liggen in de auto, jaja nu weet ik het inmiddels, zo noemen ze zo’n grijs ding.
Na ongeveer een uurtje rijden kwam ik aan in mijn nieuwe huis. Wow dat ruikt anders. Ik heb alles eerst eens even goed bekeken en daarna ben ik lekker gaan slapen op mijn oude en vertrouwde kleedje en heb het kleed onder de tafel ook even uitgeprobeerd.
Ik vond het best leuk in mijn nieuwe huis. Het was best wennen hoor, ik deed aan het begin net alsof ik doof was. Claudia en Henk-Jan riepen mij dan bijvoorbeeld, maar ik deed net alsof ik hen niet hoorde. Zal ik je eens wat grappigs vertellen? De eerste keer dat ik los mocht lopen, heb ik ze lekker een half uur laten roepen. Ik deed net alsof het een spelletje was en zij maar roepen dat ik moest komen omdat we weer naar huis gingen.
Inmiddels weet ik wie mijn nieuwe bazen zijn en luister ik goed naar ze. Ik heb afgelopen maand kennis gemaakt met de familie uit Canada en heb laten zien dat ik een echte Nederlandse hond ben. Ik heb voor het eerst iets van de tafel gestolen, een dropje! Haha ik vind ze heerlijk. Mijn baasjes vonden het iets minder grappig dat ik iets van de tafel afpakte, maar die mensen uit Canada konden er wel om lachen.
Ook houd ik graag toezicht in de keuken als mijn baasjes aan het koken zijn, ik krijg dan zo’n rood wit stippeltjes ding om. Mijn baas heeft hem ook wel eens om. Kijk hier zie je mij op de foto.
Ook zit ik graag voor het raam in de keuken. Ik houd alles en iedereen in de gaten die voorbij komt. Soms doe ik niet zo lief en begin ik heel hard te blaffen tegen iedereen die ik zie lopen. Mijn buurmeisjes vonden dat wel een beetje eng, ondanks dat ze mij er wel lief uit vinden zien. Ook wordt er vaak op straat gevraagd of ik in de film heb gespeeld. Mijn baasjes moeten dan altijd erg lachen, maar ik had dat eigenlijk best graag gewild. Ik vind het ook erg leuk om naar de 101 Dalmatiers te kijken, ik blaf dan lekker mee met alle honden. Als ik buiten andere honden tegen kom, dan doe ik wel eens ondeugend en begin ik bijvoorbeeld te grommen of te blaffen. Waarom ik dit doe? Nou ik wil graag laten zien dat ik toch echt de sterkste ben.
Mijn baasje en vrouwtje gaan in oktober trouwen. Ik had de eer om het nichtje van mijn vrouwtje als bruidsmeisje te vragen. Kijk maar ik had een hele mooie gouden tas om mijn nek hangen en daar zat een cadeautje voor haar in. Ze was heel blij om mij te zien. Ook mag ik mee met de trouwerij, ik hoop alleen niet dat ik dat ook een trouwpak aan moet.
Verder is iedereen helemaal verliefd op mij. Ik hoor altijd dat ik heel lief ben. Wanneer mijn baasjes een dagje weg gaan, dan willen mensen altijd erg graag op mij passen. Ook heb ik al gelogeerd. Dat vind ik ook erg leuk, dan word ik vaak extra verwend met koekjes, fruit en hele lange wandelingen naar het bos. Dit vind ik erg leuk, maar aan de riem trekken kan ik dan wel als de beste. Wanneer mijn baasjes mij weer op komen halen dan ben ik altijd helemaal door het dolle heen, want mijn oppas zegt altijd dat ik maar bij hen moet komen wonen. Ik ga dan toch wel liever weer mee naar Utrecht, want daar heb ik het erg naar mijn zin en mij baasjes zijn stapel gek op mij.
Pootje,
Romeo

Noppes

2010-03-12T06:30:00.003+01:00

Hallo allemaal,
Ik wil mij even voorstellen om te laten weten dat het goed met mij gaat. Ik ben Noppes en ben negen jaar. Sinds juli 2009 woon ik in Zuidhorn. Daar had ik nog nooit van gehoord, want ik kom uit Rotterdam en omstreken. Maar het is een dorp vlakbij Groningen weetik nu. Ik kon mijn nieuwe baasjes in het begin niet zo goed verstaan, dat Gronings moest ik nog leren. En soms verstond ik het wel maar deed ik net alsof ik het niet begreep.
Ik woonde na een moeilijke jeugd heel lang bij een lieve mevrouw en mijn vriendinnetje (ook een dalmaat), maar door omstandigheden kon ik niet meer bij haar blijven. Ze bracht me naar een gezin waar ik mocht wonen. Dat was maar heel kort. Er woonde nog een hond en we vonden elkaar niet zo aardig. Toen kwam ik in een opvang centrum in Noord-Holland terecht. Daar waren nog veel meer honden, dat was wel leuk, maar ik miste wel aandacht.
In de zomer kwamen drie mensen mij ophalen. We gingen eerst een stukje wandelen, dat vond ik wel vreemd, maar ik ging toch met ze mee. Na een lange auto rit kwam ik dus in Zuidhorn aan. Ik moest heel erg wennen aan mijn nieuwe baasjes. Ik wist niet of ik hier nu zou blijven of weer ergens anders naar toe moest. Ik miste mijn baasje en vriendinnetje en was soms een beetje bang. Ik kende die mensen helemaal niet. Maar gelukkig voel ik me nu helemaal thuis. Ik ga graag wandelen met de man des huizes. Ook met het vrouwtje ga ik vaak uit. Er woont ook nog een jongen in huis, maar met hem wil ik liever niet meer wandelen. Ik heb een ongelukje gehad toen ik met hem op stap was, ik was een beetje eigenwijs en sprong tegen een (langzaam) rijdende auto. Mijn pootje was gebroken en ik heb wel zes weken met gips gehinkeld. Gelukkig is nu alles weer goed en kan ik weer rennen als de beste.
Volgens mij zijn mijn nieuwe baasjes blij dat ik er. Ik hoor ze wel eens praten over Lady. Dat was ook een hond met stipjes, net als ik. Ik heb haar niet gekend, want ze is er niet meer. Ze is 13 jaar geworden heb ik gehoord. Mijn baasjes missen haar nog wel, maar gelukkig kan ik ze weer vrolijk maken, dan is het niet zo stil in huis.
Oh ja, er zijn ook nog twee katten. Ze vonden mij niet zo leuk toen ik hier net kwam wonen. Nou ja, ik schonk er maar geen aandacht aan. Maar nu woon ik alweer ruim een half jaar bij mijn nieuwe baasjes. De katten wennen steeds meer aan mij. Ze komen zelfs al even bij mij snuffelen.
Ik vind dat ik best goed luister. Maar een ding leer ik nooit af. Eten pikken van het aanrecht of de tafel. Als daar iets lekkers staat dan moet ik dat gewoon even proeven. Dan moeten ze dat maar opruimen, toch? En ik lig graag op de bank. Dat mag eigenlijk niet, want ik heb een hele grote mand gekregen. Knuffelen mag ik ook graag doen. Ik ben nu al helemaal gewend aan mijn nieuwe thuis en baasjes. Ik denk dat ik hier voor altijd blijf.

Pootje,
Noppes

Zoé - Pheastos

2009-08-05T21:02:00.001+02:00

Dag beste mensen van het DIN-Fonds, 25-07-2009

Wij hebben al ruim 4jaar een geweldige dalmaat die heel erg op zijn plek is in Groningen vanuit het DIN-Fonds. Hij heette Zoé maar wij noemen hem Pheastos.
Vanaf de eerste dag voelde hij zich thuis bij ons terwijl hij toch al 2 adressen gehad had.
Hij heeft wel een heel groot nadeel want er is geen eten veilig voor hem..
Als wij bezoek hebben eet hij de taart onder de neus van het bezoek weg. Aanrecht, kooktoestel, boodschappentas van vreemde mensen, het maakt niet uit waar dan ook, nergens
is eten veilig voor hem. Wij weten dit en moeten altijd opletten en vinden hem toch verschrikkelijk lief.
Hiervoor hadden we ook al 27 jaar verschillende dalmaten met veel plezier gehad maar hun eetlust was iets minder groot.
Pheastos wordt in november 9 jaar en we hopen nog jaren plezier van hem te hebben.
Hij is naar kinderen, volwassen mensen en andere honden bijna altijd vriendelijk.
Kortom een leuke hond is het.

Vriendelijke groet,
Janny Kruizenga

Skamander

2008-01-21T21:32:00.000+01:00

Een klein berichtje van mij. Ik ben Skamander. Ik ben in februari van dit jaar bij mijn nieuwe bazinnetje in huis gekomen. Wel even wennen hoor. Mijn bazinnetje had 3 katten. Kun je na gaan. Twee van deze beesten waren en zijn heerlijk bang van mij. Maar er was een pikzwarte die al heeel oud was en gewoon maling aan mij had. Ook goed dan kijk je daar gewoon niet naar om. Na een poosje ging alles prima. Veel wandelen en knuffels doen het heel goed. Maar toen werd mijn bazinnetje heel erg ziek. Eerst zag ik haar helemaal niet meer en was er een meneer die in eens voor mij zorgde.
Toen kwam er een heerlijk bed in de kamer en ja hoor daar was ook mijn bazinnetje weer. Het enige leuke hieraan was het bed, maar voor de rest was iedereen niet erg vrolijk. Er werd veel over mij gepraat dat begreep ik wel. Ik mocht toen een weekend mee naar de Ardennen (heerlijk was dat met negen mensen om je te verwennen) Op de terugweg bracht Marko mij bij heel aardige mensen met een hele grote tuin.
Ik ben daar een paar maanden wezen logeren omdat mijn vrouwtje nog niet voor mij kon zorgen.
Nu ben ik alweer een poos in mijn eigen huis. Vrouwtje is nog veel thuis dus veel naar buiten de bossen in. Ik ben dan wel erg smerig als we terug komen want er is altijd wel een hond in het bos die spelen wil. Maar dat vindt ze niet erg.
Ik vind het hier erg fijn. En ik denk dat mijn bazinnetje mij wel lief vindt.
Bazinnetje: Ja, Skamander is niet meer weg te denken uit mijn leven. Het is een schat. En hij lacht. Wat ik wel wist van mijn eerste dalmaat 30 jaar geleden maar door de jaren heen vergeten was.
Dikke poot van Skamander

Taco (Vervolg)

2007-12-03T21:28:00.000+01:00

Hallo allemaal,
Even een update van mij, Taco.
Sinds 13 maart 2005 woon ik nu in Valkenburg aan de Geul bij 3 hele fijne baasjes.
Op 13 maart van dit jaar heb ik weer een klein baasje erbij gekregen. Dat was wel even schrikken. Komen mijn baasjes thuis, nadat ik mijn bazinneteje een paar daagjes niet had gezien en hebben ze ineens een vreemd geluid meegenomen in een rare stoel. Toen wilde ik natuurlijk wel even kijken en snuffelen. In het begin vond ik het een beetje eng, maar nu heb ik weer nieuwe handjes en voetjes voor aan te lekken, al is mijn bazin daar niet altijd even blij mee.
Het allerkleinste bazinnetje moet ik natuurlijk goed beschermen, vooral als mijn baasje er niet is! Dan kan ik goed tekeer gaan aan de poort van mijn domein Mijn bazin staat zich dan een beetje te ergeren aan de voordeur, maar daar trek ik me lekker niets van aan (want ze kan toch niet bij me) en ga lekker tekeer tegen het bezoek, dat dan behoorlijk onder de indruk is! Volgens mij is mijn bazin wel samen met mijn baas voor een oplossing aan het zoeken.
Ik vind het hier geweldig, grote tuin, lekker wandelen, voor aan het raam kijken, achter aan het raam kijken, aan de deur blaffen enz. Op de foto lig ik met mijn broer Dexter te rollebollen in het gras, toen hij samen met zijn baasjes naar mijn nieuwste bazinnetje is komen kijken.
Met mijn baasje heb ik tot nu toe 7 cursussen gevolgd: de puppiecursus (terwijl ik al 1,5 was), gehoorzaamheid voor gevorderden, 3x behendigheid (steeds een stapje moeilijker), frisbee (maar dat vond ik niet leuk, moest ik steeds iets terugbrengen en daar had ik geen zin in), en combi-sport (behendigheid/gehoorzaamheid samen met de baas, haha). Op bijgaande foto's poseer ik voor enkele van mijn behaalde diploma's en zie je me in aktie tijdens de cursus.
Het hier goed uit te houden en ik heb het razend druk met mijn gezin.
Taco

Cyrano (Opa)

2007-12-03T15:41:00.001+01:00

Sinds februari van dit jaar woont Cyrano bij ons. Hij zat in het DIN-Fonds en gezien zijn leeftijd was er weinig zicht op een huis voor hem. Het was de bedoeling dat hij bij ons zou logeren tot er een baas voor hem gevonden zou zijn. Maar omdat hij al 12 jaar is en al best veel moeite had met al die verhuizingen leek het ons beter dat hij zou blijven. Hij is nog erg actief en loopt met gemak nog lange wandelingen mee maar wel in zijn eigen tempo. Hij loopt nog wel eens met de "verkeerde benen" mee want hij kijkt niet erg omhoog,zodat ik weer achter hem aan kan rennen om op te halen. Hij is lief tegen alle honden al voelt hij zich wel een beetje de man van de twee teven van ons. Na wat zoeken met voeding poept hij weer buiten en is het weer vast. Hij krijgt regelmatig vers vlees wat we afwisselen met brok. Hij durft nu op de bank te liggen en kan heel lang en diep slapen. Maar het liefste is hij bij je in de buurt. Wij denken en hopen dat hij nog heel wat jaren mee kan.Groeten Corrie Kuindersma en Pieter Bosschieter

Rakker

2007-12-03T15:39:00.001+01:00

Hallo. Hier bij even een stukje voor het dinfonds. Om te beginnen ben ik heel blij met het dinfonds, want dankzij Jose en Jan hebben wij weer een schat van een hond in huis, zijn naam is Rakker en die naam past heel goed bij hem,toen onze dalmatiër op 12 en half jarige leeftijd zijn laaste adem uitblies waren wij (max en eva) zo verdrietig dat wij tegen elkaar zeiden,dat was echt onze laatste hond,wij kunnen die pijn echt niet meer aan,en wij dachten dat na 45 jaren een drie dalmaten en nog wat ander honden gespuis.dat voor ons de koek op was,toch blijf je steeds maar weer zoeken en iedere keer zeiden wij keihard NEE, wij doen het niet meer. Op een dag zit ik (eva) op het internet en blijf even hangen bij de honden pagina,wel eens waar weer bij de dalmatiër,en daar zie ik het dinfonds, ik gekeken en gekeken,en daar zag ik weer een plaatje van een hond ,mijn man zei doe het toch niet joh!! maar hij vond de hond wel erg mooi en leuk.Ik de stoute schoenen aan getrokken en Jose gebeld,de situatie uitgelegd wat mij erg verbaasde was dat zij super naar mij luisterde en mij ook nog wat vragen stelde en daar door mij het idee gaf dat zit goed ,na en leuk telefoontje zei Jose je hoort wel van ons en ik dus iedere dag kijken of ik al een mail had van het dinfonds,terwijl ik ook dacht dat word toch niks waarom vraag mij het niet.Op een dag kom ik van mijn werk en mijn man zegt jose heeft gebeld ,hup schoenen uit jas uit en bellen,en jose zei toen ik heb een hond die aan jullie verwachtingen en eisen voldoen,ik mocht contact opnemen met de eigenaars en dat deden wij dan ook de zelf de avond,het was n.m een bruine dalma.en wij hebben al die jaren een zw witte gehad,dat is dus niks voor ons geworden,ik vond het erg jammer maar ik dacht dan maar niet.na een paar weken weer een telefoontje van jose en dat was een zwart witte dalma,maar ja ik wilde eigenlijk een bruine,wat een gelukkie dat Jose mij belde want die zwart witte is het helemaal,voor ons zijn liefde en warmte is niet te vergelijken met welke kleur dan ook,hij is vrolijk en pas 4 jaar dus wij kunnen er hier weer tegen aan,wij hebben met zijn eerder baasjes een heel leuk contact,zij bezoeken ons en wij gaan hun met de hond ook weer opzoeken,dus al met al zijn hier twee gelukkige mensen die dank zij het dinfonds,weer een zwart met witte spikkels hebben lopen,nogmaals,wij zijn weer een happy family,de volgende keer zal ik jullie vertellen over mijn eerst dinwandeling.allemaal de groeten van Rakker en zijn baasjes dank je wel jose en jan,groetjes

Donna

2007-12-03T15:33:00.000+01:00

Een berichtje van Donna. Ik ben bijna 6 mnd. bij m,n nieuwe baasjes en heb het reuze naar m,n zin. Ik ben dan ook een lieverd hoor, tenminste dat zegt m,n bazin heel veel. Ik lach dan ook veel naar de baasjes en die vinden het prachtig als ik van die gekke bekken trekt en regen dat vind ik niet erg meer, word lekker droog gerost en krijg een lekker koekje toe. Lieve mensen van het DIN-FONDS jullie begrijpen het al hé, ik maakt het hartstikke goed. Groeten van m,n baas en bazin Annie en Adrie. Donna de dalmaat.

Sascha

2007-12-03T15:29:00.000+01:00

Hallo allemaal, Ik ben Sascha (dochter van Zeus Kersta di Cynarchos en Miranda van Genoenhuizerwoude) en ik heb 22 juli jl. mijn 15e verjaardag gevierd!!! Ondanks mijn uitzonderlijk hoge leeftijd en een lichte herseninfarct in maart van dit jaar ben ik nog in goede conditie en speel ik af en toe nog met andere honden bij ons in het park. Ik zal hieronder in het kort proberen te vertellen hoe het mij de afgelopen 15 jaar is vergaan. Ik werd op 22 juli 1991 geboren in St. Oedenrode, daarna ben ik tot 2 keer toe bij andere gezinnen in huis gewezen, maar deze vonden mij te dominant en hebben toen afstand van mij gedaan. Eind mei 1993 ben ik eindelijk via het DIN-fonds ben mijn huidige baasjes Peter en Margit, die net waren gaan samenwonen, terechtgekomen. Sindsdien is er veel veranderd: in 1995 kwam poes Youri bij ons wonen en zij werd mijn beste vriendin, mijn baasjes trouwden in 1996 en in 1998 werd Sanna geboren, gevolgd door haar broertje Jonne in 2001. In 2002 kwam ook konijn Stampertje bij het gezin. Zoals je ziet is het een gezellige boel en krijg ik genoeg aandacht. Ondanks dat ben ik nog altijd erg blij als de deurbel gaat en er visite komt. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Ik hoop dat ik nog zo in goede gezondheid mag doorleven en misschien wel de 16 jaar mag halen!!! Een poot van Sascha.

Ayu

2007-12-03T15:22:00.000+01:00

Dit is Ayu voor ons vaak Joupie, Voordat zij bij ons kwam wist ik niets van het Din fonds en ook niets van dalmatiërs. Toevallig kwam ik het fonds tegen op internet, had het uitgedraaid en deed er vervolgens niets mee. Een week later ging ik toch maar eens bellen en kreeg José aan de telefoon een ontzettend leuke vrouw met wie ik uren kan praten en alleen maar over de Dalmatiër. Het was niet mijn bedoeling om gelijk een hond te adopteren want de honden die op dat moment op het Internet geplaatst waren, paste niet bij onze leefsituatie en we waren nog niet verhuisd naar ons nieuwe huis (een paardenpension) waar uiteraard paarden staan en er lopen katten, kippen, geitjes en andere honden en natuurlijk de pensionklanten daar moet een hond wel allemaal mee om kunnen gaan. Na een poosje gepraat te hebben gaf José aan dat er een hond was aangemeld die goed bij ons zou passen, deze hond was nog niet op het Internet geplaatst. Er werd heen en weer gebeld en zodoende kwam Ayu op 1 april 2006 (geen grapje) bij ons in Egmond Binnen terecht vanuit Delft. Alhoewel ze daar heel goed werd verzorgd en er ontzettend veel van haar gehouden werd, kon zij toch door omstandigheden niet op haar vorige adres blijven. Het moment was daar, een razendsnelle hond sprong uit de auto en begon alleen maar heen en weer en in de rondte te rennen zodat je alleen maar witte en zwarte strepen zag. Okeeeee dan...binnen was het een drukte met schoonmakende moeders en het hele huis overhoop omdat we net onze laatste spulletjes van ons oude adres binnen hadden. Een paar stoelen en koppies koffie en vooral kennismaken met de hond die haar lip optrok de tanden liet zien....pardon... jaaa, dat is lachen?! Dus ik ben aan iedereen aan het uitleggen dat ik een hond heb die lacht en niet vals is. Het was even wennen voor haar zonder haar vertrouwde baasjes maar de ruimte en de aandacht van alles en iedereen die wij haar konden bieden vond ze toch meteen wel erg aantrekkelijk. De paarden vindt ze allemaal lief en de paarden haar ook. Ze loopt er tussen en onderdoor alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ze vindt al het bezoek leuk de hondjes maar ze is toch waaks. Als ik boven in mijn kantoortje zit laat ze het weten als er iemand in de stal aanwezig is. Ze weet precies wanneer het een paard is of iets of iemand anders die de geluiden maakt. Nu is zij 2 maanden bij ons en het is alsof ze er altijd is geweest. Ik kan haar in ieder geval niet meer missen, de schoothond (denkt ze). Zoals ik al zei wist ik niets van Dalmatiërs en dat is maar goed ook denk ik wat alle verhalen over dit ras maakt de hond niet aantrekkelijker (laten we eerlijk zijn) maar inmiddels hebben we van elkaar geleerd. Ik weet nu dat ik alle eetbare dingen niet op tafel kan laten liggen. De kattenvoerbakjes zijn niet veilig als ik niet in de buurt ben (daar gaat de filosofie van het wolvendieet waar ze het overigens ontzettend goed op doet). Ze is vreselijk jaloers als ik iets anders aandacht geef in plaats van haar. Maar ze luistert eigenlijk heel goed voor een 1 jarige hond vooral als er een koekje aan vast hangt. Ze is gewoon een "lekkere muts" zoals wij dat zeggen. Lekker enthousiast, lief, drollerig, aanhankelijk, slim en soms stout maar dat is vaak al weer snel vergeten, vooral als je naar dat (on)schuldige koppie kijk. Ondanks dat Ayu niet echt weet dat ze een hond is heb ik er geen seconde spijt van dat ze bij ons is komen wonen. Verder moet ik het DIN Fonds mijn complimenten overbrengen, op deze manier je hond een goede baas te kunnen geven en de nieuwe baas een passende hond die niet weer moet verhuizen, echt geweldig! Ook het op een ras gericht zijn en door mensen die weten waar ze het over hebben is eigenlijk een must. Ik weet niet of het gaat lukken maar ik zal proberen nog een vervolg te schrijven over Ayu (Joup) Groeten uit Egmond Binnen.

Bongo

2007-12-03T15:18:00.000+01:00

Hier is Bongo! Sinds 31 augustus 2005 alweer zijn wij de gelukkige baasjes van de nu 6 jarige Bongo, onze ideale hond! Altijd vrolijk en overal voor in, van de paardenboerderij en de familiebarbecue tot aan de kroeg, Bongo gaat graag mee op pad! En als we niet op pad zijn dan graag kruipt hij er graag stiekum bij in bed; onder de dekens wel te verstaan!! Bongo is nml dol op lekker warm, het liefst kruipt hij ook de potkachel in. Hij is altijd lief tegen de kater Froggy (die helemaal niks van hem moest weten en nu bijna niet meer bang is) maar zijn allergrootste vriend is het paard Kenwood. Alleen de rengalop bijhouden op het strand was niet zo'n goed idee; Bongo kon 2 dgn zijn staart niet meer optillen door de spierpijn! Buiten moet iedereen begroet worden die we tegenkomen, dat is in de stad wel eens vermoeiend... Er is maar 1 ding waar Bongo een hekel aan heeft: Schoon water! Op de foto is ook duidelijk te zien wat een zielige zwaar mishandelde hond daar in de badkuip staat! Groetjes, Ray en Naomi van den Heuvel

Dimple

2007-12-03T15:12:00.000+01:00

Afgelopen zomer ben ik, in verband met mijn MBO opleiding dierverzorging, op stage geweest in de kennel of The Three Thunips. Ik was daar 4 weken intern omdat het wekelijks op en neer reizen van uit Vlissingen nogal wat tijd en energie kost. Natuurlijk kreeg ik te maken met de DIN fonds honden. Half mijn stage periode kwam er een klein teefje in het DIN fons van 10 jaar. Een hele leuke hond, heel vriendelijk en gehoorzaam en kan heel goed bij andere honden. Haar naam is Dimple. Ik dacht, wat zou het leuk zijn om nog een DIN fond hond te nemen. Wij hebben namelijk in 1998 Spike uit het DIN fonds gehaald, hij was toen 2,5 jaar oud. Ik heb meteen een E-mail met een foto naar huis gestuurd over Dimple. Ik vond het voor Spike ook wel wat om een vriendin te hebben. Maar vooral voor Dimple was herplaatsen belangrijk omdat het moelijk is om voor een hond van 10 jaar een goed tehuis te vinden. Mijn moeder vond het meteen een supergoed idee (wat ik verwacht had) maar mijn vader was nog een probleempje. 20 Juli werd ik door mijn ouders opgehaald, ze zouden s’middags komen samen met Spike. Ik heb ze Dimple laten zien en mijn moeder zag het helemaal zitten. Na wat aanhouden en zeuren van mij en mijn moeder, richting mijn vader, zijn we toch vertrokken zonder Dimple (helaas). Maar hier bleef het natuurlijk niet bij, hier was mijn vader nog niet klaar mee, hier kwam hij niet mee weg. Dus na enkele weken zeuren en aanhouden, van ons, heeft hij toch ingestemd en zouden we Dimple na de vakantie ophalen. 1 September was het dan eindelijk zover, in de auto, met Spike naar Lambertschaag een ritje van 2,5 uur. Heel spannend natuurlijk want zou het wel of niet gaan tussen Spike en Dimple? Eindelijk aangekomen en na de koffie werd Dimple naar buiten geleid en maakte kennis met Spike, dit verliep zeer goed. Hierna nog samen een wandeling gemaakt ook dit verliep zeer goed. Toen was het moment daar, samen in de auto in een beperkte ruimte, Spike snapte er niets van, maar Dimple ging op haar gemak lekker in de auto liggen alsof er niets aan de hand was. Onderweg een paar kleine schermutselingen en een aantal keren gestopt voor de hoge nood, viel de terug reis ons 100 % mee. Dimple vond het toch wel even vreemd want toen ze languit in de kamer lag kwamen er 2 rare harige beesten op 4 poten polshoogte kwamen nemen wat er allemaal aan de hand was. Dimple wist niet goed hoe je er mee om moest gaan, Nadat ze er achteraan had gezeten was de pret over en tot nu toe gaat het nog steeds goed tussen de katten en Dimple. Maar het blijven vreemde beesten die katten. Gelukkig gaat het goed tussen Spike en Dimple. Met z’n alleen zijn we heel blij dat we Dimple erbij hebben tevens geeft het ons een goed gevoel dat we een hond van 10 jaar nog een fijn leven kunnen aanbieden. Freek en Anita bedankt voor alles. Groeten Amy, Spike en Dimple. Voor Dimple, achter spike

Gentle

2007-12-03T15:07:00.000+01:00

Hallo DIN-Fonds mensen. Dit is onze Gentle. Hier even een foto van onze lieve TUTHOLA. Ze is nu alweer bijna 5 jaar ,vanuit het DIN-Fonds bij ons.Nog géén enkel moment hebben wij spijt van haar komst. Ondanks haar leeftijd,ze wordt dit jaar 10,is ze nog erg speels,altijd in voor een uitje naast de fiets en zit ze goed in haar vel. Gentle heeft een blauw oog en dit heeft veel aantrekkingskracht bij mensen. Onze kinderen zijn dol op haar en ook alle vriendjes en vriendinnetjes van hun vinden Gentle erg lief. Gentle slaapt 's nachts in de huiskamer op haar eigen "bed".Toch probeert ze iedere avond weer om op onze bank te slapen.Wij hebben in de huiskamer een laminaat vloer en we zijn nog niet bovenaan de trap of we horen haar alweer richting de bank lopen. Ze controleert dan of er überhaupt een plaatsje is voor haar bovenop de voor haar oooooooh zo héérlijke bank. Aangezien wij dit niet willen zijn wij genoodzaakt om van alles óp de bank te leggen. Soms vergeten we dit nog wel eens of ligt er niet voldoende op of ligt het nét verkeerd.U kunt dus wel raden wie wij waar aantreffen wij 's morgens. Ze kijkt je dan aan met dat blauw oog net of ze wil zeggen NAH NAH NAHHHH!! Waar ze ook een hekel aan heeft is regen. Zodra het regent gaat madam absoluut niet naar buiten.Ze hoort het getik van de regen al op het plat dak van de bijkeuken,duwt de achterdeur iets open,doet haar snuit tussen de deur en kozijn en gaat linea recta weer naar binnen. Geen haar op haar lijf die er ook maar aan denkt om naar buiten te gaan. Neeeeeeeeee,ze kruipt als het ware nog liever in de kachel. Dus al met al een echte TUT HOLA dus. Wij hopen dat Gentle nog lang in volle gezondheid in ons midden mag blijven! Vriendelijke groeten, Miranda Mulder Zuidhorn.

Nopper

2007-12-03T15:02:00.000+01:00

Beste dalmatier-liefhebbers, het DIN-fonds doet nog steeds geweldig werk, zo blijkt weer uit de vele herplaatsingen. Ook Nopper heb ik ruim 2 jaar geleden uit het DIN-fonds mee naar huis genomen en is nog steeds mijn knuffelhond. Hij is ontzettend aanhankelijk, ik moet in huis uitkijken dat ik niet over hem val, want hij loopt me overal achterna. Het was een probleemhond die gebeten had en ik ben zijn derde thuis al. Alles op alles zetten dacht ik om hem een leuke oude dag te laten hebben. Hij is inmiddels ruim 10 jaar oud, maar erg vitaal en actief. In het begin heeft het wel wat problemen gegeven, maar doorzetten en flink de baas over hem blijven heeft geholpen. Hij heeft sinds 1,5 jaar ook een maatje erbij (een border collie) wat hem erg goed doet. Het bleek dat Nopper last had van eenzaamheid en sinds Eddie bij hem is, is hij helemaal gelukkig. Eddie speelt regelmatig met Nopper en bijt dan in zijn oren wat Nopper ook nog heerlijk vind ook nog. Hij gaat graag mee naar het bos waar ik hem los kan laten lopen, maar ik moet constant op mijn hoede zijn voor andere honden, want bepaalde honden wil hij mee in gevecht. Iets minder leuke kant van Nopper. Als ik thuis kom van mijn werk, weet hij van gekkigheid niet wat hij moet doen om zijn blijheid te tonen. Heerlijke thuiskomst... Ik hoop dat het DIN fonds zijn goede werk voort kan zetten, want het zijn (ondanks de gebruiksaanwijzingen) heerlijke honden om bij je te hebben. groetjes, Marianne Bazinnetje van Nopper en Eddie

Jake

2007-12-03T14:46:00.000+01:00

Jake "van DIN naar DUN "
Het heeft allemaal nogal wat poten in de aarde gehad, maar we zijn hartstikke blij met hem. Overigens, aan alles is te merken dat dat gevoel wederzijds is. Hoe dat allemaal gekomen is? Daar gaan we dan: de story van Jake. We hebben nu ruim 30 jaar dalmatiërs. De meeste jaren daarvanaltijd twee tegelijk. Door de opgedane ervaringen hebben we het idee gekregen dat je eigenlijk in het algemeen op twee manieren een hond kunt houden. Je bent gewoon hondeneigenaar, of en dat is onze filosofie, je denkt goed na over hoe je het beste met de hond kan omgaan. Doe je het laatste dan is dat voor hond en baas het allerplezierigst. De fokker van het teefje (3) dat we thans hebben meldde ons bij de aanschaf dat ze eenzijdig doof was. Het leek ons geen probleem om haar te nemen, want we hadden al een (geadopteerde) reu in huis. Achteraf is het een goede keus geweest een eenzijdige dove hond te nemen bij een andere hond. Hoewel veel mensen namelijk beweren dat die eenzijdige doofheid in de praktijk geen problemen oplevert, beleven wij dat toch anders. Omdat kennelijk het “stereofonisch” effect ontbreekt, kan zo’n hond niet vaststellen waar het geluid vandaan komt. Op het strand is dat op te lossen door hard zwaaiend de aandacht te trekken, maar in de duinen of in een bos is er een kans van zich niet kunnen oriënteren op het geluid, met alle gevolgen van dien. Bij ons richtte het teefje zich echter tijdens de wandelingen goed op de alfa reu en volgde precies al zijn gangen. We zijn haar dan ook nooit kwijt geweest. Toen kwam de dag dat die tweede hond, een 7 jaar oude geadopteerde reu, tijdens de wandeling plotseling dood neer viel. Ik hoef hier niemand uit te leggen wat voor verdriet we daar allemaal van gehad hebben. We hadden slechts 5 jaar wederzijds van elkaar kunnen genieten. Langzaam kwam het dagelijks leven weer op gang en ook onze teef sloeg zich er moedig doorheen. Op de webpagina van het dierenasiel in Middelburg werden we een paar weken later getroffen door de foto en het verhaal van de driejarige zwartgestipte DIN-reu Jake . Op de foto zag hij er vermagerd, ziek en verdrietig uit. Een paar dagen later hebben we hem opgehaald. Dat werd het begin van twee maanden dokteren en opvoeden. Ondanks de goede zorgen in het asiel was zijn staart stukgeslagen. Hij liep letterlijk krom van de pijn. Al na één week heeft de dierenarts 20 cm staart moeten amputeren. Maar we waren er nog niet. Ontstoken oren, blaasgruis, een verrotte kies, een bloot liggende tandzenuw, alsmede een verschrikkelijk slecht onderhouden gebit vereisten eveneens medisch ingrijpen. Dat is allemaal achter de rug en Jake heeft zin in het leven, is hersteld van alles en komt ook goed aan. Maar, los van deze op te lossen zaken, speelde er nog een behoorlijk gedragsprobleem. Jake liep keurig aan de riem, maar bij loskoppelen ging hij er als een speer vandoor en kwam ook niet terug. In een drukke woonomgeving met busbanen en doorgaande wegen leverde dit een gevaarlijke situatie op. Wat we ook probeerden, waarmee we hem ook lokten, niets hielp en het vluchtgedrag werd eerder erger dan minder. Hij kende wel wat kunstjes zoals zitten en pootjes geven, maar was zeer onopgevoed. Plassen in huis, springen op bank en aanrecht, het schoonlikken van alles in de afwasmachine en smikkelen vanaf de salontafel onderstreepten dit. Omdat alles te verklaren moest zijn, hebben we in het verleden van Jake gegraven. De fokker meldde dat hij “maar met stambomen verstrekken gestopt was, toen de chips hun intrede deden”. Het verband snapte ik niet maar gaf me niet een goed gevoel. We bleken van Jake de zesde eigenaar te zijn. Dat is nogal al wat voor een driejarige reu. Gemiddeld 2 eigenaren per levensjaar. Jake was om verschillende redenen steeds terug naar het asiel gebracht. Allergie van kinderen en niet alleen thuis kunnen zijn werden onder andere als redenen vermeld. Het vluchtgedrag bleek echter ook bekend. Op het strand verdween Jake achter de horizon en kwam, soms een half uur later, terug als het hem uitkwam. Ook in het dorp waar hij woonde vluchtte hij graag en vaak en werd altijd door dorpsinwoners steeds weer teruggebracht. De eigenaren beloonden hem dan. Alhoewel ik dat begrijp, werd zo ook het weglopende initiatief beloond, wat uiteraard tot herhaling leidde. Ik moet bekennen, na vier weken zakte de moed ons in de schoen en hebben we even getwijfeld hem ook terug te brengen. Tien jaar met een levenslustige hond aan de lijn is voor hond en baas geen pretje en dat vluchtgedrag hadden we nooit met onze eerdere dalmaten meegemaakt. Alleen in huis was het een schat en we konden terugbrengen ook natuurlijk niet over ons hart krijgen. We besloten tot drastische maatregelen en meldden ons bij de hondenschool “Aan de Voet” in Vijfhuizen. Niet alleen heeft die school in de Haarlemmermeer een dijk van een naam, maar ook met onze vorige honden hebben we daar fantastische resultaten geboekt. Er werd gebruik gemaakt van de “Black Box” methode, waarbij het positieve gedrag van de hond beloond wordt. Met deze positieve methode werd het ondeugende gedrag in huis snel opgelost. Na ruim twee maanden trainen mocht Jake dan weer los. Uiteindelijk moest nu dan toch de hond meer aan ons gehecht zijn en ook de trainingen via die methode moesten geholpen hebben. Helaas. Het tegendeel bleek waar. Ondanks de trainingen aan lange en korte, dikke en dunne lijnen vluchtte Jake bij loskoppelen weer onmiddellijk en kwam weer niet terug. Na weken twijfelen, internet en litteratuur raadplegen en vele, vele gesprekken met voor-, en tegenstanders bleek er niets anders op te zitten dan een correctie met een elektrische halsband. Dat was voor ons, als pertinente tegenstanders daarvan, een moeilijke keus. Anita de Boer van Dalmatiërs In de Opvang vatte eigenlijk alle discussies kort en bondig samen: een hond 10 jaar aan de riem is voor hond en eigenaar erg en hem continue blijven corrigeren is ook voor het dier afschuwelijk. Onder de zeer deskundige leiding van de hondenschool hebben we de op afstand bedienbare correctie gebruikt. Ik kan kort zijn: voor hond en eigenaar en ook uitdrukkelijk in die volgorde, geen pretje. Het dier krijgt domweg een elektrische schok waarvan je dan wel de sterkte zelf kunt instellen, maar toch.. Echter, het resultaat was verbluffend en ongelofelijk. Jake had na drie correcties onmiddellijk binnen een kwartier in de gaten wat van hem verwacht werd. En……hij kon los en bleef bij ons. Het leven veranderde onmiddellijk voor hem (en ons). Hij speelt fantastisch met andere honden, we worden scherp in de gaten gehouden en hij reageert onmiddellijk op roepen of fluiten. Ook op stranden worden we goed in de gaten gehouden en hij komt onmiddellijk op fluitsignaal of roepen terug als we de onderlinge afstand te groot vinden worden. We hebben er een fantastische, gezellige en vrolijke hond aan gekregen. Zonder de bemoedigende woorden en adviezen van José Langendijk van Dalmatiërs in Bemiddeling, Anita de Boer, de medewerksters van het dierenasiel in Middelburg en de hondenschool “Aan de Voet” hadden we het niet gered.Het raadplegen van deze partijen is met dergelijke problemen een must. Veel en veel beter voor hond en mens om gelijk professionele raad en begeleiding te zoeken. Al met al is Jake dus geen DIN hond maar een DUN, Dalmatische Hond Uit (de) Nood, geworden. Wordt het niet eens tijd dat we als dalmatische honden eigenaren onze kennis en ervaringen bijvoorbeeld in een forum op deze internet site gaan bundelen? Wij doen er van harte aan mee. Rick en Hanneke Hirs, januari, 2006, Hoofddorp.

Vervolg: Hallo allemaal, Het is alweer een tijdje geleden, dus ikdacht er goed aan te doen nog eens even wat info over onze Jake te geven. Het gaat, om maar eens met de spreekwoordelijke deur in huis te vallen, werkelijk SUPER. Een schat van een dier. Aanhankelijk, zeer zeer gehoorzaam, vriendelijk, onderdanig, volgzaam, gezellig en af en toe een beetje leuk stout. We komen net terug van de uitgestelde 5 daagjes Texel. Die waren eerder gepland, maar dat kon toen door de trechter van Jake en zijn wegloopgedrag beter niet door gaan. We hebben het allemaal de afgelopen week met zijn vieren op Texel dubbel en dwars ingehaald. Jake heeft gekeet in bossen, duinen en op het strand. Daar tussendoor in zijn (meegenomen) mandje uitgeronkt en s’morgens vroeg stiekum op bed tussen ons ingekropen als een stil muisje (wat we natuurlijk zogenaamd niet merkten). Een heerlijke hond. Een voorbeeld voor dewijk. Iedereen heeft het ook over hem. Men heeft immers de aanloop meegemaakt, het niet aflatende getrain van me in regen en sneeuw gezien en het uiteindelijke (met behulp van een ieder) fantastische eindresultaat, alleen maar behaald door zijn goede en lieve karakter. Ik heb ook een foto bijgevoegd. De inmiddels op normaal gewicht aangekomen Jake, zit net eens effe lekker van het uitzicht op zee te genieteren. Nou, jullie zijn weer even bij. Groeten van Hanneke en Rick.

Galeshka

2007-12-03T14:38:00.000+01:00

Mijn naam is Galeshka en ik ben bijna 1 jaar oud. Ik ben vorige week bij mijn nieuwe baasjes in huis gekomen. Mijn oude baasjes konden niet meer voor mij zorgen, omdat ze een kindje kregen. Toen ben ik even terug geweest naar de fokker waar ik mijn broertje en mijn moeder weer terug zag! Na daar een weekje gedold te hebben ben ik opgehaald door mijn nieuwe baasjes. Ik vond het wel een beetje eng in het begin, er was een hele kleine stoere jack russel die op mij stond te wachten. Na een uurtje grommen en aftasten vonden we elkaar toch wel heel erg lief! We zijn nu beste vrienden en we spelen heel veel! Hij is wel de baas maar dat vind ik niet zo erg zolang ik zijn speeltjes maar kan afpakken! Ik voelde mij al vrij snel thuis in Scheveningen. Het was wel spannend om voor het eerst naar het strand te gaan, ik kan mij niet herinneren dat ik daar ook geweest ben, want het water smaakte raar zout! Bij mijn vorige baasje waar ik woonde hebben ze geen strand, ook in huis vind ik het leuk vooral om samen met Stitch op de schoot van mijn baasjes en bezoek te gaan liggen. Mijn baasjes vinden dat ik denk dat ik jack russel formaat ben! Ik hoop dat ik binnenkort nog Dalmatiërs op het strand in Scheveningen tegen kom. Ik hou jullie op de hoogte van mijn avonturen. Poot van Galeshka!

Tess en Cezanne

2007-12-03T14:33:00.001+01:00

Hallo, wij zijn Tess en Cézanne, 2 ex Dinfondshonden die een verdiend gouden mandje gevonden hebben in België. Daar ik (Tess) de baas ben zal ik jullie wat vertellen. Mijn onderdanen (jaja, zo gaat dat als jij de baas bent) wilden een teefje voor bij hun reu omdat ze een andere reu hadden moeten afstaan die vocht met hun andere hond. Ik zat daar toen alleen als teefje in't Dinfonds en was niet de eenvoudigste. Ze zouden wat meemaken als ze mij meenamen.Dat deden ze dus wel en ik heb de hele terugweg naar mijn nieuwe huisje gegrommeld, geblaft en gebeten op mijn nieuwe baasje. Die hield echter vol en ik heb me daarbij neer moeten leggen dat ik hier de rest van mijn gespikkeld leven zal doorbrengen. Het was moeilijk om me aan te passen, wat wil je ook na 6 jaar vanalles te hebben meegemaakt? Dan heb je gewoon geen vertrouwen meer in de mensen. Maar algauw moest ik toegeven dat ik echt op mijn plaats terecht ben gekomen. Ik woon hier nu 6,5 jaar en ik wil hier helemaal nietmeer weg. We gaan veel wandelen, nietmeer zo ver want mijn lijf zit vol arthrose en 6 maanden geleden kreeg ik een maagkanteling, ik begreep de comotie niet maar aan de gezichten te zien was het niet goed. Dan kenden ze me nog niet, ik heet Tess en spartel overal doorheen. Daar ben ik helemaal van opgeknapt maar een 2 maanden geleden kreeg ik een ander ouderdomskwaaltje: ik geloof dat vrouwtje iets zei over een hersenbloeding. Ook hier ben ik doorheen geraakt zonder er iets aan over te houden. Wel heb ik hier voordeel uit gehaald: Nu slaap ik IN bed onder de dekens in plaats van op mijn hondenkussen voor het bed. Bazinnetje heeft gewoon te veel schrik dat er iets gebeurt met mij en dat ze dan niet gauw genoeg erbij is om me te helpen. Die is trouwens mijn grote vriend, wij zijn twee (vier) handen (poten) op één buik! Naar de Dinfondsdagen enzovoort kan ik niet meer mee, ik ben gewoon te oud daarvoor en al die honden bij elkaar dat heb ik graag maar ik blaf er dan de hele dag op los en wil de baas zijn. Vrouwtje zegt dat er dan anderen me misschien gaan pakken en gaan bijten, maar dat begrijp ik niet want ik ben Tess en niemand doet me wat, zeker als mijn vrouwtje in de buurt is. 6 maanden nadat ik hier was komen wonen, gaat vrouwtje met de kinderen weg en ze kwamen ook nog terug: met een andere dalmaat in de auto: Cézanne dus. Was me dat een jong ding, amper 6 maanden oud. Daar heb ik geen last mee gehad, Cézanne is altijd heel braaf. Zij woont hier nu tesamen met mij, Tommy, Yakir, Daphne en Pietje( zo'n klein tekkeltje die meent dat ze de baas is over ons). Mijn baasjes zijn zo gelukkig met ons en we kunnen hier niks verkeerd doen voor hun. Maar we zijn ook extra lief want we krijgen alles wat we willen hier, lekker eten, wandelen, snoepjes enz. Je kan het niet zo gek bedenken of de baasjes doen het voor ons. Bazinnetje zegt dat we hier nog heel lang moeten blijven wonen, dat ze ons absoluut niet kwijt wil en dat we de allerliefste Dalmaten zijn die er maar kunnen bestaan!!! De groetjes aan alle spikkels en hun Baasjes, Tess, Cézanne, Tommy, Yakir, Daphne, Pietje en hun onderdanen Robert, Aleida en Frank

Urai

2007-12-03T14:25:00.000+01:00

Hallo allen! Hier een berichtje van Urai. Ik was zo eens een beetje aan het surfen op mijn eigen laptoppie en wat zie ik daar?! Allemaal leuke verhaaltjes over dalmatiërs die net als ik een geweldig thuis hebben gevonden! Ik dacht: "Daar mag ik niet bij ontbreken! Hier mijn verhaal......" Er was eens een bos, in dat bos woonde een hondje, hij was wit met zwarte vlekken. Het hondje was daar helemaal alleen, kende er niemand en voelde zich heel erg alleen.... Het hondje had ook geen eten en drinken, hoe moest hij toch aan lekkere hondenbrokken komen en vers water was daar al helemaal niet.....hij zag in de wei een paar soortgenoten, (alleen ietsje groter) zij stonden daar gras te eten, misschien was dat de oplossing! Dus begon het hondje te grazen....het smaakte in het begin niet lekker, later toen het hondje gewend was aan de smaak zou hij nog veel vaker lekker gaan grazen..... Op een dag was hij aan de wandel...ohh....wat zag hij daar...een schuur, zou daar misschien een bak met lekkere hondenbrokken staan.....hij glipte naar binnen en ging zachtjes op onderzoek uit...oh, wat hoorde hij daar...voetstappen....oh nee....nee.....ohh, hij was zo bang, dat zijn hele lichaamervan ging beven....en met een grote klap ging de deur dicht, hij schrok zich een hoedje en keek naar het raam...en hoorde een stem zeggen: "zo jongen, eindelijk hebben we je, nu nog het DIN-Fonds bellen"...wat zou dat betekenen...? Naeen paar uur viel het hondje van alle opwinding in slaap... Na een poosje schrok het hondje wakker....er waren mensen in de schuur, en ze probeerden het hondje te pakken, hij werd banger en banger...oh....als ze hem maar niks deden.. "hebbes"....hoorde hij één van de mensen zeggen, "zo, nu naar de dierenarts". Ze kletsten met elkaar over het hondje...hij hoorde het één en ander: "nee, ik zie geen tattoo, zou hij dan een chip hebben misschien, dat merken we wel bij de dierenarts...." Daar bleek het hondje onbekend te zijn..niemand wist wie hij was en waar hij vandaan kwam, ze bedachten zijn naam....Urai wat "zwerver" betekend in het Papiaments. Maanden later gaat bij het DIN-Fonds de telefoon, Freek nam op en stond de mensen te woord...zij waren op zoek naar een wit hondje met zwarte vlekken, en wat een toeval, daarvan waren er best veel bij het DIN-Fonds! Zij wilden heel gauw komen kijken, dat kon die middag al... Urai was het helemaal voor ze, hij zou worden opgenomen in een leuk gezin met twee kinderen en een poezenbeest, maar eerst nog even met elkaar kennismaken...toen wilde het gevlekte hondje toch het erf niet af...maar wat zag hij daar...hondenbrokken...ohh dat is wel lekker hoor, dus toen wilde hij best mee hoor... De mensen besloten helemaal voor hem te gaan! Dus sinds 06.06.2002 heeft Oersaai een nieuw huis en heeft het daar geweldig naar zijn zin, binnenkort gaan zij met z'n allen verhuizen naar een groter plekje, 300 meter van het IJsselmeer af, in Wervershoof, Oersaai heeft zijn eigen kamer in huis en een eigen website oersaai.nl Zie de foto van een gelukkig wit-zwart gevlekt hondje! High five van Urai (het gaat supergoed met Urai, en wij zijn nog steeds zeer gelukkig met hem!) Groetjes Daphne

Mika

2007-12-03T14:21:00.001+01:00

Al 1 jaar bij mijn nieuwe baasjes.
Hallo ik ben Mika en ik moest een jaar geleden weg bij mijn oude baas en bazinnetje in Zuid-Limburg. Ik heb toen maar eens bij het DIN fonds aan de bel getrokken. En jawel hoor een nieuwe baas was al heel vlug voor me gevonden,ook nog wel een die heel veel tijd voor me heeft. Maar nu een gezin in Midden-Limburg met een hele grote tuin. Ik ga heel veel wandelen en loop heel graag mee langs de fiets dan mag ik ook lekker los lopen en kan ik me heerlijk uitleven. Toen het van de zomer zo warm was hebben mijn baas en bazinnetje me leren zwemmen (kon ik nog niet Pssst niet verder vertellen hè) geweldig toch als het zo warm is; eerst durfde ik alleen maar tot mijn enkels in het water. Ook heb ik hier alweer heel veel nieuwe vriendjes en vriendinnetjes leren kennen waar ik lekker mee kan ravotten. Ik mag heel vaak mee als ze boodschappen gaan doen. Is mij vrouwtje in augustus toch gestruikeld over een balletje van mij en nu heeft ze de pols gebroken. Iedere avond mag ik dan een uurtje bij m'n baas op schoot liggen dan doet hij eerst met balletjes en met knuffels gooien en als ik moe ben plof ik lekker bij hem neer en daar geniet ik van. O ja, was ik bijna vergeten ze hebben ook nog een zoon "Giacomo", schijnt vernoemd te zijn naar een motorcoureur van vroeger en die doet alsmaar de tong tegen me uitsteken. Dit kan ik al helemaal niet hebben, dan word ik zo gek als een deur. Maar ja al met al kan ik me nu alweer lekker thuis voelen. En ik mag me ook eens echt gedragen als een Dalmatiër; dus op z'n tijd eens lekker eigenwijs zijn. Maar dat weten mijn baasjes wel want ze hebben er voor mij ook al eens twee gehad. Die zijn van ouderdom naar de Hondenhemel gegaan. Ik hoop dat ik nog een poosje mag blijven want ik wordt in november pas zes. Verder wil ik iedereen de groetjes doen en hoop ik dat de lieverdjes die in de bemiddeling zitten ook heel vlug een goede baas vinden net zoals ik. Dikke knuffel en de groetjes Mika. Ps.Mika is de trouwe viervoeter van de Fam. Geraets.

Hera

2007-12-03T14:18:00.000+01:00

Hallo, ik ben Hera. Ik ben per eind Januari 2005 bij mijn nieuwe baasje. Ik ben nu bij mijn 3e baasje en ben pas een jaar oud. Mijn nieuwe baasje heeft een groot weiland en een bosje dus veel speelruimte en een nieuw maatje. Mijn nieuwe maatje is Hendrik een shetlander en ik ren graag het weiland op en neer wie het eerst aan het eind is. Ook bijt ik graag in zijn staart. Alle nieuwe dingen vind ik eng maar als ik het eenmaal een keer gedaan heb vind ik het wel leuk. Samen varen in de roeiboot bv. de eerste keer was wel even rillen want ik vond dit heel erg eng, maar nu niet meer - ik speel het boegbeeld kijk maar naar de foto. Ik ben blij met mijn nieuwe baasjes en die hebben ook nog eens 2 kinderen om mee te spelen en kroelen. Groetjes Hera en Fam. Bergman uit Nieuwland

Taco

2007-12-03T14:11:00.000+01:00

Beste Mensen, Hierbij een voorlopig verslag van mijn eerste maand bij mijn nieuwe baasjes Rene, Danielle, Nina (dat leuke kleine meisje dat mij de hele tijd brokjes komt brengen), en Cleo en Clyde (de poezen die ik sinds mijn intocht nog maar twee keer heb gezien). De eerste dagen was ik toch wel erg droevig dat ik mijn broer Dexter niet meer bij me had. Maar na een paar dagen, een doos met hondenkoekjes, en het verzamelen van een paar nieuwe speeltjes begon ik weer mijn ondeugende ik te worden. Eerst maar eens kijken hoever ik kon gaan met mijn nieuwe baasjes. Viel dat even tegen, zelfs hier zijn regeltjes waar ik me aan moet houden. Als mijn baasjes gaan werken heb ik lekker eens de tijd voor mezelf. Ik ga dan op ontdekking uit wat mijn baasjes zijn vergeten weg te leggen en wat mij wel interessant lijkt. Zo heb ik al twee keer dat gekke poepschepje gevonden, dit heb ik nu bijna zover dat het niet te gebruiken is. Tevens heb ik al twee petten en een slipper onder h(t)anden genomen. Verder zal ik me maar gedragen, want de strenge blikken die ik krijg toegeworpen als mijn baasjes thuis komen zeggen mij genoeg. Als mijn baasjes thuis zijn ben ik uitermate gelukkig, ik probeer dan wel eens op de schoot te kruipen (ik ben echt niet te groot en te zwaar !!), dit is mij tot nu een paar keer gelukt, stug volhouden maar.Verder trek ik nogal aan de lijn, maar dit doe ik alleen maar omdat ik zo nieuwsgierig ben en alles in mijn nieuwe domein zo goed en zo snel mogelijk wil verkennen. Hier heeft mijn vrouwtje iets op bedacht, een zogenaamde "Haltie. Trekken lukt hierdoor niet zo goed meer, maar we lopen wel allemaal een stuk rustiger. En wat een leuke bijkomstigheid is dat, dat kleine meisje ook mee wandelen kan. Van mijn nieuwe baasjes mag ik als we in het bos/veld komen lekker los wandelen. Ik ren dan zo hard ik kan de berg, in de wei, af en ben helemaal total loss als we weer naar huis gaan. Wandelen is volgens mij een hobby van mijn nieuwe baasjes, we gaan twee keer per dag vijf kilometer lopen, en voordat we gaan slapen even snel nog een plasje doen. Soms heb ik wel eens zoiets van "laat mij maar slapen" en word ik pas goed wakker als we alweer bijna naar huis gaan. Als we terug komen van mijn avondwandeling ga ik lekker in mijn mand liggen maffen. Soms moet ik dan wel eens scheet laten (meestal als ik van die lekkere wit met bruine koekjes heb gegeten). Maar hier heb ik ook al een oplossing voor gevonden. Ik wandel dan snel de woonkamer in, vervuil daar de lucht en ga danweer snel terug naar mijn mandje. In het weekend mag ik gelukkig ook eens uitslapen. We gaan dan in de morgen spelen in de tuin en rond een uur of twaalf gaan we dan als het lekker weer is met zijn allen wandelen. Ik heb ook een nieuw vriendje. Het is de Dobberman van de zus van mijn vrouwtje. Dit is tevens een soort naamgenoot van mij (ik heet Taco en hij heet Cato). Sinds ik hem heb leren kennen ben ik, als we gaan wandelen, al aan het kijken of hij misschien ook mee gaat (altijd leuk, we kunnen dan samen ravotten). Hij is ook de enige soortgenoot die ik toelaat in mijn tuin, we spelen dan samen en hebben de grootste lol. We moeten alleen uitkijken dat we in ons enthousiasme niet door de borders rennen, dit wordt niet echt op prijs gesteld door mijn baasjes. Hopelijk wordt het snel lekker zomer dan kunnen we lekker het hele weekend de tuin in. (zie foto rechts -Uh, hier heb ik sinds kort niet meer zo'n zin in, ik ben namelijk "geholpen"). Vorige week heb ik al eens een hele dag samen met mijn vrouwtje en dat kleine meisje in de tuin doorgebracht. Die dag en ik ook doorgebroken naar de buren, daar zit namelijk soms een klein wit hondje dat denkt te mogen blaffen als ik in de tuin ben. Die dag heb ik hem helaas niet kunnen vinden, maar dat komt nog wel (als mijn baasjes dat stuk niet voor die tijd hebben dicht gemaakt). Samengevat heb ik me al heel goed gesetteld en ben heel tevreden en gelukkig met mijn nieuwe baasjes (mijn baasjes gelukkig ook met mij). Het was trouwens een heel leuke dag daar aan het strand in IJmuiden, iedereen zal me wel gezien hebben (ik was dat lieve hondje dat tot drie keer toe even moest laten zien we er nu eigenlijk de baas was). Veel knuffels, likjes, blafjes enz. Taco

P.s. Groetjes aan mijn broertjes en zusjes (in het bijzonder natuurlijk Dexter). Tot de volgende wandeling, wellicht kunnen we dan eens in Limburg afspreken.

Coco

2007-12-03T14:07:00.000+01:00

Hallo allemaal, ik ben Coco. Een paar maandjes geleden werd ik door mijn huidige eigenaars opgehaald uit het din-fonds. Ze hebben mij mee genomen naar het bosrijke Nijmegen. En het bevalt me hier prima. Toen mijn baasjes naar me kwamen kijken hadden ze Tommy bij. Onze kennismaking verliep best wel goed dus werd besloten de gok te wagen. En we kunnen het prima met elkaar vinden. Ik vind het heel leuk om met hem te spelen/stoeien. Af en toe vind hij me iets te druk en dan ren ik gewoon alleen een beetje rond. Toen we na een lange reis aankwamen in Nijmegen waren mijn baasjes onder de indruk van mijn rustige houding in de auto.

Raissa

2007-12-03T14:03:00.000+01:00

Hoi, ik ben Raissa. Ik ben afgelopen jaar 7 jaartjes geworden. Mijn baasjes hebben mij vorig jaar opgehaald uit het kennel van het DIN fonds. Nu heb ik het hier heel erg naar mijn zin. Ik heb zelfs een vriendje, het is een teckeltje en hij heetDorus. Hij komt wel eens bij ons spelen, altijd op vrijdag en soms als een van de baasjes vrij is, komt hij ook op een andere dag. Ik speel graag met hem, maar ik ben dan wel voorzichtig met dat kleine hondje. Ik vind het ook heel erg leuk om achter de katten aan te zitten. Vooral toen ik hier net was, kon ik nog over het hekje naar de buren springen en dan ging ik lekker katje jagen, maar dat is helaas voorbij omdat mijn bazen een grote plank ervoor hebben getimmerd. Jammer voor mij, maar wel fijn voor de buurkat Tijgertje. Verder doe ik niks liever dan lekker in de zon luieren en op mijn kussen liggen slapen. Ik vind het ook super om met de baas te gaan fietsen, naar het bos te gaan en lekker te rennen. Ook houd ik van lekker eten, ik heb wel eens een lekker stuk appeltaart van de tafel gepikt. Haha, dat was een lekker taartje. Mijn baasjes waren niet zo blij, maar daarna konden ze er wel om lachen. Ook heeft een van mijn bazen een groot paard. Nou, daar ben ik echt niet bang van! Dat paard is banger van mij dan ik van hem. Ook hebben ze hier lekker veel kleine beestjes, zoals cavia's, woestijnratjes, een degoe en een ratje. Die vind ik ook zo leuk! Ik kan uren bij hun hokken staan kijken! Al met al ben ik heel erg blij met mijn nieuwe huis en bazen! Ik zou ze niet meer kunnen missen en zij mij ook niet! Pootjes en veel likjes van Raissa! En de groetjes van haar baasjes: Leander, Sofie en Charlotte

Indy

2007-12-03T13:53:00.000+01:00

Hallo gespikkelde vrienden, ik ben "Indy". Ik maak alweer bijna een half jaar m'n nieuwe baasje heel gelukkig. Was wel even wennen voor mij in het begin om m'n grote huis met tuin te verruilen voor zo'n kleine woning op driehoog. Moest ik steeds al die trappen op, en dat had ik nooit geleerd! Nou dat was een koud kunstje voor mij hoor, ik had het zo onder de knieIk was een keurig opgevoede hond, maar bij m'n nieuwe baasje lap ik fijn alle regels aan m'n laars. Ik spring steeds lekker op de bank en als het vrouwtje slaapt, kruip ik gewoon bijhaar in bed. In het begin probeerde ze mij dat nog af te leren, maar ja dan doe ik gewoon alsof ik aan twee oren doof ben. Ik ben eigenlijk maar aan één oor doof. Ik vind het heel leuk om overal mee naar toe te gaan. Vooral de trein vind ik geweldig. Ik kruip dan bij m'n baasje op schoot zodat ik goed uit het raampje kan kijken. Ik maak ook steeds weer nieuwe vriendjes als ik met het openbaar vervoer reis, iedereen wil mij aaien. Ik ga vaak logeren bij m'n opa en oma. Daar valt altijd van alles te beleven. Oma is heel streng en probeert me goede manieren bij te brengen. Ik luister altijd alleen heel goed naar haar als m'n baasje er niet bij is. Ik kan mij daar prima vermaken met het schoonlikken van de kat en de cavia en ik kan er spelen met m'n zwartharige vriendje. Hij is al 11, maar is aan z'n tweede jeugd begonnen sinds hij mij kent. Ik laat me volledig domineren door hem, ook al is hij maar een klein opdondertje. Maar ja hij is nou eenmaal de oudste. Echt alle dieren zijn m'n vriendjes, vechten met andere honden doe ik niet. Kortom ik ben dus een ideale hond. Tenminste dat zegt m'n baasje, zelf schep ik niet zo graag over mezelf op. Ik hoop jullie allemaal een keer te ontmoeten tijdens een DIN-fondswandeling, kunnen we lekker samen spelen! Poot van Indy

Bo

2007-12-03T13:48:00.000+01:00

Hoi allemaal ik ben Bo. Ik was met James op zoek naar een nieuw thuis via het Din-fonds. James vond een nieuw huis en toen moest ik zonder James verder zoeken, jammer hoor! Toen kwamen er 2 mensen uit Maastricht naar mij kijken en maakten een wandelingetje met me. Ik was wild enthousiast. Na een lange autoreis kwamen we bij hun huis. Ik sjeesde door de kamer keuken en gang en moest overal even aan ruiken natuurlijk. Daarna was de tuin aan de beurt daar heb ik gelijk maar even mijn sporen uit gezet! Toen ik alles besnuffeld had wilde ik even gaan relaxen op de bank, daar waren ze niet blij mee. NEE schreeuwden ze, dus dat was dikke pech. Er lag wel een heerlijk kussen voor me klaar en een deken op het vloerkleed in de woonkamer daar heb ik me heerlijk neergevleid. Nu een week later knuffelen we lekker op de grond, dan komen ze op de grond zitten en mag ik op schoot heerlijk knuffelen, dan moet ik altijd een beetje knorren maar dat vinden ze lief. Wandelen doen we ook veel, ik mag ook lekker los lopen. Er zijn hier ook mooie omheinde velden waar ik met andere honden kan spelen, dat is pas echt feest! Jawel ik heb het naar mijn zin, alleen praten ze hier in Maastricht een beetje raar taaltje, maar ook dat begin ik al aardig te verstaan! Poot van Bo

Bento

2007-12-03T13:41:00.000+01:00

Bento woont alweereen goed half jaar in Leeuwarden. De grote stad. Wat was dat allemaal eng in het begin. Grote bewegende reclameborden, spoorbomen, massa's mensen en overal eten op de grond! Elke keer als we een rondje gaan lopen, rent Bento blaffend naar buiten, om alle voorbijgaande mensen weg te jagen. Eigenlijk is hij nog steeds een schijterd, de blaf komt er loeihard uit maar ondertussen hangt zijn staart tussen zijn pootjes. Het allermooiste vindt Bento om andere hondjes tegen te komen, dan is hij niet meer te houden. Hij vindt álle hondjes lief en als ze vervelend naar hem doen kijkt hij gewoon de andere kant uit alsof er niets gebeurd is. Maar wanneer Bento niet actief is of om aandacht vraagt of stoute dingen doet, ligt hij het liefst zo dicht mogelijk tegen zijn baasjes aan zodat zij geen kant meer op kunnen. Het liefst tegen een groot kussen aan en met een dekentje over hem heen. En dan vinden wij Bento op zijn schattigst. Want zo kan hij úren liggen en af en toe een gigantische kreun van genot geven... Groetjes van ons alle 3: Bento, Lex & Maaike