Casper

Toen april 2010 onze Chappy overleed, afkomstig van Dalmoor Manor, maar door ons in 2004 uit het asiel gehaald, waren we flink ontdaan en besloten voorlopig geen hond meer te nemen. Aanvankelijk leek dat uitstekend te werken: we zaten nog vol herinneringen aan ons verloren vriendje en konden weg wanneer we maar wilden. Maar toch ging het knagen; de lege plek waar de mand had gestaan werd steeds groter en we keken steeds meer en langer naar de DIN-site. Begin 2011 hadden we ons besluit genomen: tijd om onszelf en een weeshondje een plezier te doen.
Na eens geïnformeerd te hebben hoe een en ander in zijn werk ging bij het DIN waren we om. Omdat we geen speciale voorkeuren hadden m.b.t. geslacht of leeftijd hebben we bij mevr. Lagendijk gevraagd welke op dat moment het moeilijkst te plaatsen was. Zij vond dat Casper van 9,5 jaar wel een kans verdiende omdat hij al lang in de opvang zat. We besloten te gaan kijken of we een klik konden krijgen met hem.
Op 2 februari met goed gemoed (maar wel op tijd) van Zeeuws-Vlaanderen naar Lambertschaag getogen, waar Casper bij Anita en Freek in de opvang zat. Na een warm welkom en koffie was het tijd voor de kennismaking met Casper: we hebben een lekker stuk met hem gelopen en zagen Casper wel zitten: hijzelf reageerde goed op ons, dus wat lette ons nog!!
’s Avonds eindelijk thuis gekomen bleek hij wat hongerig te zijn: binnengekomen in de woonkamer rende hij wat rond en griste in het voorbijgaan iets van koek met plastic en al weg van een kastje. Eenmaal tot rust gekomen kwam hij naar me toe, sprong tegen me op en drukte zijn kop tegen mijn buik; meteen heb je het gevoel een vriendje voor het leven te hebben.....
Na zijn eerste nacht werd ik wakker van een onheilspellend geklater in de gang: die hoorde kennelijk nog niet tot zijn nieuwe woonomgeving en hij had besloten zichzelf daar vast uit te laten. Hij nam het in het begin niet zo nauw: denderde door de planten en plaste de tuin onder en na een geslaagde ontsnappingspoging ook die van omringende buren in de omgeving.
Casper leerde echter snel bij en deed erg zijn best. Hij had voor ons nog wat onbeschreven pagina’s in zijn boek en was voor ons een Bassie en Adriaan, Jeckyll en Hide, Runaway Man en noem ze maar op.
Hij is erg energiek, dol op katten (het liefst zo rauw mogelijk) en gek op fietsen. Dat doen we dan ook zo’n vier keer per week. Eenmaal thuis gekomen rust hij even en komt dan met zijn speelgoed om ons ook nog even af te peigeren. We kunnen soms niet geloven dat hij al op zo’n gevorderde leeftijd is.
In het naburige natuurgebied wandelt hij graag en ontmoet daar zijn nieuwe vrienden, waarmee hij heerlijk ravot en ons dan zichtbare argumenten geeft hem thuis eens flink op te frissen. In de zomer heeft hij twee weken op een Duck Tolling Retriever pup gepast wat hij met verve heeft uitgevoerd. Hij heeft er iedere dag als een goede vader voor gezorgd: zo moe hebben wij hem nog niet gekregen! Hij kon er heerlijk zijn dominantie op botvieren, wat hij alleen na het vertrek van het kleintje nog even
moest afbouwen.
Na ruim een half jaar bij ons te verblijven, zijn we onafscheidelijk geworden. Bij alles wat we doen en waar we gaan wil hij bij ons zijn, maakt hem niet uit hoe we gaan en waarheen. Als hij een keertje niet mee kan is hij dan ook ronduit teleurgesteld en laat dat goed merken met een ingetogen gegrom.
Hij heeft zijn plekje in onze roedel helemaal gevonden. Het dagelijkse rollen in de tuin, fietsen, verdedigen van het fort tegen vermeende indringers, zijn vreugdecapriolen op het strand, het ’s avonds kroelen op de bank.
Het oogt alsof hij helemaal tevreden is en dat geldt evenzeer voor ons. Een geweldige match!!!! We hopen alleen nog maar dat zijn opvanggenootje Sky ook snel een fijn thuis krijgt.....!!

Terra

Mijn nieuwe huisgenoot.

Op een dag stond mw. Lagendijk op mijn voicemail met de boodschap dat er een leuke dalmaat in bemiddeling was gekomen.
Eentje met bruine vlekken, Fedor mijn vorige dalmaat had zwarte vlekken, maar bruin is ook best leuk natuurlijk.
Ik ging de omschrijving lezen en tja die zag er wel heel leuk uit.
Nadat ik contact met de eigenaar had gelegd, stelde hij voor haar (het is een meisje) te brengen voor een “proef=-weekendje”
En dat was best spannend, op vrijdagavond stopte er een auto in de straat en danste er een lieve stippelkont uit.
Ze liep een beetje onwennig door het huis, het werd pas pijnlijk toen het baasje vertrok. Het ging mij door merg en been zoals ze keek.
De eerste dagen was ze ook wat onrustig, maar dat was snel over gelukkig. Ik neem haar zo vaak als kan mee overal naar toe.
En we zijn ook vaak samen thuis. Nu heb ik nog een oude zwarte kater en die vond het allemaal wel prima, maar Terra, zo heet mijn dalmaat denkt daar toch even anders over. Het is mijn vrouwtje en jij blijft lekker uit de buurt, dacht zij! Nou, dat heb ik natuurlijk met zachte hand bijgestuurd en haar verteld dat de kater al heel oude rechten heeft. Inmiddels hebben ze zelfs samen in de mand geslapen en ook in de nacht verzamelt het spul zich gezellig bij mij in de buurt. Dat gaat prima.
Toen mijn dochter ons zag zei ze: mam, dit plaatje klopt helemaal, deze hond hoort bij jou.
Mijn kleinkinderen vinden haar geweldig en ze is er ook superlief mee. We hebben een pannenkoek feestje gehouden ter ere van haar komst.
Deze week is er een logeetje en zij zei mij dat je goed kunt zien dat ik haar baasje bent. Ze houdt je heel goed in de gaten, was haar conclusie.
Lieve Terra, je bent een verrijking in mijn leven en ik wil je nooit meer kwijt. Ik heb je voor altijd in mijn hart gesloten.
Laten we samen maar oud worden, grote vriendin. Je bent een geweldige hond. Een trouw maatje waar ik zielsveel van hou!

Resty

Hallo allemaal ik heet Resty!

13 November 2010 (Ik weet het nog goed) lag ik lekker in mijn hok bij Freek en Anita. Ik hoorde een auto stoppen en kinderstemmen. Jammer genoeg ging iedereen het huis binnen en kon ik niets meer horen.....

Opeens kwam Freek me halen; ik werd even stevig toegesproken dat ik lief moest zijn (nou moe...dat ben ik altijd...) en mijn riem werd aan een vreemde mijnheer gegeven. Er stond een mevrouw vriendelijk te lachen met drie kinderen ernaast. Nou die heb ik even flink afgelikt en onder gekwijld (daar zijn mensen dol op weet je...) Mocht ik toch zomaar gaan wandelen! Even lekker aan de riem getrokken en lief gekeken naar die mensen. Opeens draait die meneer zich om en gaat uit zijn auto nóg een hond halen. Ha-ha wat een rare hond, wit met zwart net als ik, maar veel kleiner. Nu gingen we weer wandelen. Dat kleine hondje kijkt wel een beetje nijdig naar me zeg......

En ja hoor, deze mensen vinden me zo mooi en lief, ze nemen me mee naar hun huis! Ik spring gelijk de auto in natuurlijk! Dat kleine hondje (Anoek heet ze ) mag voor in de auto zitten. Na een hele poos auto rijden kom ik in mijn nieuwe huis. Ik krijg een heel groot kussen.

Anoek vind me eerst niet zo aardig, maar nu ik haar ieder morgen helemaal aflik en heb beloofd haar niet meer omver te lopen als we buiten spelen komt ze 's avonds lekker bij me op mijn kussen liggen. Het is hier fijn, mijn Nieuwe Familie woont hier helemaal tussen de weilanden. Het vrouwtje was helemaal verbaasd dat ik zo'n keurig opgevoede hond ben. Natuurlijk, als mensen zeggen; "Zit, Af, Blijf" dan doe ik dat gewoon....Ze wist zelfs dat ik van fietsen hield! Nou, dat heb ik laten zien hoor, ik heb haar vol gas over die polderwegen getrokken. Vrouwtje vond dat zo knap dat ze thuis eerst een halfuur op de bank moest gaan liggen.

Vrouwtje wandelt veel, en ik mag ieder dag los lopen of naast de fiets rennen. Mijn baasje is ook lief. Als hij uit zijn werk komt probeer ik altijd op zijn schoot te klimmen, daar moet iedereen erg om lachen. De kinderen hier zijn helemaal gek op me, ik word toch veel geknuffeld! Jammer dat de kinderen me niet uit mogen laten, ik sleep ze zo graag achter me aan het dorp door!

Ik ben hier nog niet helemaal gewend (vrouwtje denkt dat ik mijn Oude Familie soms nog mis...) en vind het erg jammer dat ik hier niet uit de prullenbak mag eten, de vaatwasser uit mag likken of op de bank mag liggen. Ook vind ik dat ze me wel meer eten mogen geven, weten ze niet dat ik veel meer honger heb dan andere honden?! Ieder uur een grote bak voer lijkt me wel wat. Ik sta ook altijd voor de kast met eten, maar het vrouwtje lacht me gewoon uit! Dus als ze even niet kijkt haal ik lekker alle lege (cola)flessen uit de kast en knaag die helemaal op....en als Anoek niet snel genoeg is pak ik lekker haar brokjes en kluiven ook af héhé.....

En ik zal een geheimpje verklappen; mensen kunnen niet goed lopen met die gladheid en sneeuw! Dus als het vrouwtje even niet oplet.....trek ik toch even hard aan die riem! Ze is al twee keer plat op haar gezicht gevallen. Dan sta ik toch stiekem in mezelf te lachen.......Vrouwtje kan toch hard mopperen zeg!

Vriendelijke Poot van Resty, en mijn kleine vriendin Anoek.

Duco (voorheen Fido)

Hallo Dalmatiërvrienden!
Ik ben Duco (heette eerst Fido). Echt een stoere naam .. vonden mijn nieuwe baasjes
veel beter mij passen. Ik ben een levenslustige reu en vier jaar oud!
Ik stond op de site van het DIN-Fonds en mijn nieuwe baasjes, die zelf meer dan dertien jaar al een Dalmatiër hebben gehad, hij is onlangs overleden, hebben mijn foto gezien, ze waren meteen verliefd op mij (wat wil je, ik zie er goed uit, gespierd, atletisch, leuke kop…). Ik ben namelijk nogal onstuimig met kleine kinderen dus ik kon beter naar een nieuw thuis zonder kleintjes.
Ik ben met de auto mijn eventuele nieuwe woonplek gaan opzoeken en ik moet zeggen,
het klikte meteen, leuk dorp, veel groen, enne, leuke mensen die mij welkom heetten.
Dus er werd snel beslist dat dit mijn nieuwe thuis zou worden.
Ik ben dus sinds 16 juli bij mijn nieuwe baasjes in Nederland, ander taaltje voor mij,ik kom namelijk uit België maar mijn Nederlandse bazinnetje vond het beter dat ik in Nederland ging wonen, daar gaan ze blijkbaar toch leuker om met honden dan in België.
Het is inderdaad zo dat mensen in Nederland meer gaan wandelen met hun hond dan in België, daar zitten honden toch vaker in een ren en achter een hek in de tuin. Dat betekent wel dat ik nu veel honden tegenkom onderweg, voorheen ging ik ook vaak in de tuin spelen en liep ik naast de fiets. Even wennen hoor al die vreemde honden, ik doe maar meteen gek als ik er een zie, maar daar zijn mijn baasjes niet zo van gecharmeerd haha..
Dus probeer ik me te gedragen en goed te luisteren, maar hallo, ik leer dat niet
zo snel, geef me even de tijd… Ik moet zeggen, ze hebben, mijn baasjes dus, wel geduld met me, ik ben dan ook zo lief mogelijk in huis en daar word ik ook vaak voor beloond.Ik ben waaks, maar niet overdreven, ik ben gezellig voor iedereen die op visite komt, ben ook al gewend aan de kinderen van mijn nieuwe baasjes, die wonen niet bij mij, maar al op zichzelf, ik speel regelmatig in de tuin met een groot touw,
je kent zo’n ding wel, dat probeer ik zo snel mogelijk in tweeën te bijten, dat vind ik echt een leuke bezigheid! Wordt getrakteerd op vier uitjes per dag en ga zo vaak mogelijk naar een veldje hier in de buurt waar ik los mag lopen, daar speel ik dan met mijn bal.
Al met al is het me allemaal reuze meegevallen moet ik zeggen, ik heb mijn eigen plek hier in huis, voor de open haard, die gaat tegenwoordig ’s avonds aan, lekker joh…


Ik voel me echt thuis en geliefd, ik wens dat eigenlijk elke hond toe die een nieuwe baas krijgt! Ik ben tevreden en heel blij dat het allemaal zo is gegaan…

Ferme pootjes van Duco.

Romeo

Mijn verhaal

Ik ben Romeo, 5 jaar oud. Ik heb voordat ik in Utrecht kwam wonen bij twee verschillende gezinnen gewoond. Eerst bij twee mensen die gingen scheiden, daardoor konden zij in verband met hun werk niet goed voor mij zorgen. Ik zou dan hele dagen alleen thuis zijn en dat vind ik niet zo gezellig. Deze mensen hebben via het DIN-fonds een nieuw vrouwtje en baasje voor mij gevonden. Helaas werd mijn nieuwe baas ernstig ziek. Deze mensen hebben drie maanden goed voor mij gezorgd en zijn daarna via het Din-fonds op zoek gegaan naar twee nieuwe baasjes.
Op ….. kwamen twee mensen bij mijn vorige baasjes komen koffie drinken. Ze vroegen aan mijn baasjes of ik een eindje met hun mocht wandelen. Ik vond het maar raar toen mijn vrouwtje mij vroeg of ik naar buiten wilde. Ik ging nooit om deze tijd wandelen, dus ik kroop snel onder de tafel. Ik vond het veel te gezellig om koffie te drinken met deze mensen.
Uiteindelijk ben ik toch maar mee gegaan om een wandelingetje te maken. Ik heb lekker hard aan de riem getrokken hoor, maar ook laten zien dat ik wel een lieverd ben, want het was tenslotte de eerste keer dat ik deze mensen zag.
Na de wandeling hebben mijn baasjes, nog wat gepraat over mij en toen vertelden ze mij dat ik mee mocht met Claudia en Henk-Jan (zo heten die mensen). Zo, ik kan je vertellen dat was best vreemd. Ik moest opeens in zo’n donkergrijs ding springen van mijn baasjes. Haha, denk maar niet dat ik in dat ding ben gesprongen. Ik vond het maar raar. Uiteindelijk hebben ze mij opgetild en ben ik lekker gaan liggen in de auto, jaja nu weet ik het inmiddels, zo noemen ze zo’n grijs ding.
Na ongeveer een uurtje rijden kwam ik aan in mijn nieuwe huis. Wow dat ruikt anders. Ik heb alles eerst eens even goed bekeken en daarna ben ik lekker gaan slapen op mijn oude en vertrouwde kleedje en heb het kleed onder de tafel ook even uitgeprobeerd.
Ik vond het best leuk in mijn nieuwe huis. Het was best wennen hoor, ik deed aan het begin net alsof ik doof was. Claudia en Henk-Jan riepen mij dan bijvoorbeeld, maar ik deed net alsof ik hen niet hoorde. Zal ik je eens wat grappigs vertellen? De eerste keer dat ik los mocht lopen, heb ik ze lekker een half uur laten roepen. Ik deed net alsof het een spelletje was en zij maar roepen dat ik moest komen omdat we weer naar huis gingen.
Inmiddels weet ik wie mijn nieuwe bazen zijn en luister ik goed naar ze. Ik heb afgelopen maand kennis gemaakt met de familie uit Canada en heb laten zien dat ik een echte Nederlandse hond ben. Ik heb voor het eerst iets van de tafel gestolen, een dropje! Haha ik vind ze heerlijk. Mijn baasjes vonden het iets minder grappig dat ik iets van de tafel afpakte, maar die mensen uit Canada konden er wel om lachen.
Ook houd ik graag toezicht in de keuken als mijn baasjes aan het koken zijn, ik krijg dan zo’n rood wit stippeltjes ding om. Mijn baas heeft hem ook wel eens om. Kijk hier zie je mij op de foto.
Ook zit ik graag voor het raam in de keuken. Ik houd alles en iedereen in de gaten die voorbij komt. Soms doe ik niet zo lief en begin ik heel hard te blaffen tegen iedereen die ik zie lopen. Mijn buurmeisjes vonden dat wel een beetje eng, ondanks dat ze mij er wel lief uit vinden zien. Ook wordt er vaak op straat gevraagd of ik in de film heb gespeeld. Mijn baasjes moeten dan altijd erg lachen, maar ik had dat eigenlijk best graag gewild. Ik vind het ook erg leuk om naar de 101 Dalmatiers te kijken, ik blaf dan lekker mee met alle honden. Als ik buiten andere honden tegen kom, dan doe ik wel eens ondeugend en begin ik bijvoorbeeld te grommen of te blaffen. Waarom ik dit doe? Nou ik wil graag laten zien dat ik toch echt de sterkste ben.
Mijn baasje en vrouwtje gaan in oktober trouwen. Ik had de eer om het nichtje van mijn vrouwtje als bruidsmeisje te vragen. Kijk maar ik had een hele mooie gouden tas om mijn nek hangen en daar zat een cadeautje voor haar in. Ze was heel blij om mij te zien. Ook mag ik mee met de trouwerij, ik hoop alleen niet dat ik dat ook een trouwpak aan moet.
Verder is iedereen helemaal verliefd op mij. Ik hoor altijd dat ik heel lief ben. Wanneer mijn baasjes een dagje weg gaan, dan willen mensen altijd erg graag op mij passen. Ook heb ik al gelogeerd. Dat vind ik ook erg leuk, dan word ik vaak extra verwend met koekjes, fruit en hele lange wandelingen naar het bos. Dit vind ik erg leuk, maar aan de riem trekken kan ik dan wel als de beste. Wanneer mijn baasjes mij weer op komen halen dan ben ik altijd helemaal door het dolle heen, want mijn oppas zegt altijd dat ik maar bij hen moet komen wonen. Ik ga dan toch wel liever weer mee naar Utrecht, want daar heb ik het erg naar mijn zin en mij baasjes zijn stapel gek op mij.
Pootje,
Romeo

Noppes

Hallo allemaal,
Ik wil mij even voorstellen om te laten weten dat het goed met mij gaat. Ik ben Noppes en ben negen jaar. Sinds juli 2009 woon ik in Zuidhorn. Daar had ik nog nooit van gehoord, want ik kom uit Rotterdam en omstreken. Maar het is een dorp vlakbij Groningen weetik nu. Ik kon mijn nieuwe baasjes in het begin niet zo goed verstaan, dat Gronings moest ik nog leren. En soms verstond ik het wel maar deed ik net alsof ik het niet begreep.
Ik woonde na een moeilijke jeugd heel lang bij een lieve mevrouw en mijn vriendinnetje (ook een dalmaat), maar door omstandigheden kon ik niet meer bij haar blijven. Ze bracht me naar een gezin waar ik mocht wonen. Dat was maar heel kort. Er woonde nog een hond en we vonden elkaar niet zo aardig. Toen kwam ik in een opvang centrum in Noord-Holland terecht. Daar waren nog veel meer honden, dat was wel leuk, maar ik miste wel aandacht.
In de zomer kwamen drie mensen mij ophalen. We gingen eerst een stukje wandelen, dat vond ik wel vreemd, maar ik ging toch met ze mee. Na een lange auto rit kwam ik dus in Zuidhorn aan. Ik moest heel erg wennen aan mijn nieuwe baasjes. Ik wist niet of ik hier nu zou blijven of weer ergens anders naar toe moest. Ik miste mijn baasje en vriendinnetje en was soms een beetje bang. Ik kende die mensen helemaal niet. Maar gelukkig voel ik me nu helemaal thuis. Ik ga graag wandelen met de man des huizes. Ook met het vrouwtje ga ik vaak uit. Er woont ook nog een jongen in huis, maar met hem wil ik liever niet meer wandelen. Ik heb een ongelukje gehad toen ik met hem op stap was, ik was een beetje eigenwijs en sprong tegen een (langzaam) rijdende auto. Mijn pootje was gebroken en ik heb wel zes weken met gips gehinkeld. Gelukkig is nu alles weer goed en kan ik weer rennen als de beste.
Volgens mij zijn mijn nieuwe baasjes blij dat ik er. Ik hoor ze wel eens praten over Lady. Dat was ook een hond met stipjes, net als ik. Ik heb haar niet gekend, want ze is er niet meer. Ze is 13 jaar geworden heb ik gehoord. Mijn baasjes missen haar nog wel, maar gelukkig kan ik ze weer vrolijk maken, dan is het niet zo stil in huis.
Oh ja, er zijn ook nog twee katten. Ze vonden mij niet zo leuk toen ik hier net kwam wonen. Nou ja, ik schonk er maar geen aandacht aan. Maar nu woon ik alweer ruim een half jaar bij mijn nieuwe baasjes. De katten wennen steeds meer aan mij. Ze komen zelfs al even bij mij snuffelen.
Ik vind dat ik best goed luister. Maar een ding leer ik nooit af. Eten pikken van het aanrecht of de tafel. Als daar iets lekkers staat dan moet ik dat gewoon even proeven. Dan moeten ze dat maar opruimen, toch? En ik lig graag op de bank. Dat mag eigenlijk niet, want ik heb een hele grote mand gekregen. Knuffelen mag ik ook graag doen. Ik ben nu al helemaal gewend aan mijn nieuwe thuis en baasjes. Ik denk dat ik hier voor altijd blijf.

Pootje,
Noppes

Zoé - Pheastos

Dag beste mensen van het DIN-Fonds, 25-07-2009

Wij hebben al ruim 4jaar een geweldige dalmaat die heel erg op zijn plek is in Groningen vanuit het DIN-Fonds. Hij heette Zoé maar wij noemen hem Pheastos.
Vanaf de eerste dag voelde hij zich thuis bij ons terwijl hij toch al 2 adressen gehad had.
Hij heeft wel een heel groot nadeel want er is geen eten veilig voor hem..
Als wij bezoek hebben eet hij de taart onder de neus van het bezoek weg. Aanrecht, kooktoestel, boodschappentas van vreemde mensen, het maakt niet uit waar dan ook, nergens
is eten veilig voor hem. Wij weten dit en moeten altijd opletten en vinden hem toch verschrikkelijk lief.
Hiervoor hadden we ook al 27 jaar verschillende dalmaten met veel plezier gehad maar hun eetlust was iets minder groot.
Pheastos wordt in november 9 jaar en we hopen nog jaren plezier van hem te hebben.
Hij is naar kinderen, volwassen mensen en andere honden bijna altijd vriendelijk.
Kortom een leuke hond is het.

Vriendelijke groet,
Janny Kruizenga